412 
fecerit, Ast cur resiliam? Vereor ne Calam. rotundifolia Willk. apud 
Lose., Pard., vel eum Lang, Pr. n. 2276. quoque, sit lusus alter ejus- 
dem semper M. arvensis, cujus polymorphiam non semel perspeximus. 
Cum planta supra Isona lecta, (cui similem esse reor C. patavinam 
au Pech de Bugarach a Timbal mihi per litteras nuntiatam), quadraret 
Thymus patavinus Jacq. Obs. P. 4. p. 7. t. 87. , nisi figura corollas 
majores exhibens hane objiceret differentiam. Ex quo faetum est, ut 
quidam (spectata etiam Bocconi prolatione a Jacquin addueta) Jac- 
quini locum ad M. montanam converterent, ne dicam alios fuisse, qui 
adhue de legittima specie agi, ast perperam, crediderint. Nonne potius 
indueeretur alterum conjunetionis judicium cum insequente specie? 
Hyssopum montan. Kyberi, in Tragum parum fidenter retuli, e manca 
descriptione, et illustratione, minori certe jure ad Thymbram verticil- 
latam, seu spicatam, retulit G. Bauh. Pin. p. 218. b, n. 12. 
Forte hujus loci est quoque Pulegium montanum Ruel., De Nat. 
Stirp. 1. 3. e. 101. p. 801. lin. 2. Plures hujus speciei synonyma cre- 
diderunt Acinos Dioscor. l. 3. e. 43., quod sane disputari potest; 
Sibthorp. Gr. Pr. n. 1399. dubitanter (ablato dubio Billerbeck et Fraas) 
ad hane reportavit speciem, cui firmiter eripit Sprengel. Aliis, Lobelio 
in capite, nee meliore eerte ratione, Acinos iste est M. Clinopodium 
Clusio; si recte video (Rar. pl. h. 1. 3. p. 354), ea fuit planta, quae 
hodie M. cretica nuncupatur. Columna (Phytob. ed. Jan. Plane. p. 18. 
t. 7. ed. Neapl. p. 23, 25. fig.) se implicavit in eam stirpem, quae 
designatur nomine Ocimi Monachorum, sive O. sancti Benth. Lab. p. 11. 
Huic accessit Sprengel, Comm. in Dioser. T. 2. p. 514-5., dum (spec- 
tato, quamvis fere inani Plinio, Nat. h. l. 2. s.c. 52., et c. 101 ) unam 
aut alteram speciem Ocimi proposuit; vel pilosum Willd. En. (quibus- 
dam O. Basilici varietatem); aut O. suave Willd. (O. zeylanicum Desf.), 
eui patria Madagascaria est, ex Forbes! Satis dictum est, ut perci- 
piatur, cur ego denominationem a G. Bauhino suggestam, a Lamarck 
Fr. susceptam, praetulerim. 
Melissa montana (Clusii) Nob. 
Clus. Pann. A. p. 622. M. alpina Benth. Lab. p. 390. n. 11., De Notrs. Reprt. Fl. Ligust. n. 1431. 
Calamintha alpina Lamk. Fr., Koch p. 643. n. ?., Gaud. 4. n. 1350., Willk. Lang. n. 2277., Jeanbr., 
Timb. le Llaur. p. 219. Thymus alpinus'L. Sp., Bert. 6. p. 215. n. 9., DC. Dub. p. 373. n. 8. Th. Acinos 
b Bory Chaub. Morée n. 786.. Pelop. n. 944. (ut jam Ola Fragm. 1830. p. 3.). Th. alpin. La-Peyr. 
Herb., et Clinopodium vulgare La-Peyr. Herb., partim.; Cal. granatensis Bois., R., C. nebrodensis 
Kern., Strob.; Acinos montana Pourr. Herbr. Matr.; Clinopodium austriacum Clus., Faucibarba alpina 
Dulc., Jacq. A. 1. p. 59. t. 93., Reichnb. Icon. C. 28. t. 1975. f. 1., Bot. Mag. v. 47. t. 2152. Clus. 
Pann. A. p. 622-3. fig., et p. 624.; Rar. pl. Hist. l. 3. p. 353., J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 28. 260. f. 1. 
9,? Flor. Jun. Aug. Fruct. Jul. Sept. In edit. inque marit. Pyr. Cant. 
Legi in Pyr. Cantabr. marit. (Biscaya) sub Bilbao ad Lucherna, 
die 3. Jun. 1853., in Pyr. or. ad Mont-Louis, die 8. Jul. 1836. Huic 
speciei refero specimina sine nomine reperta apud Deville, ex Mont- 
Sacon, ex Oncide, et supra Tarbes lecta. 
Notam certam et absolutam, qua M. montana ab arvensi separetur 
non pereipio. Dieunt (Gaudin, Bentham, Koch, Bertoloni, Willkomm, 
Godet, Grenier) radicem annuam esse in M. arvensi, perennem in M. 
montana, quod ego eum eis asserere non auderem. Radix interdum 
multiceps in M. arvensi quoque observatur: caules erectos aliquoties 
in M. montana vidi, et tales observavit etiam Lange in forma hujus 
speciei, quae forte non est omnino identica cum iis a me Visis, 
