413 
eui retulerunt, cum Willkomm, 7hym., sive Meliss. patavinam | Plur. 
Auctor. Sed videtur a M. arvensi distincta praecipue calycis dentibus 
erecto-patulis, neque approximatis, faucem ferme claudentibus. Radix 
saepius multiceps in M. montana, simplex in M. arvensi praedi- 
eatur; ast omnino simplex in ista non est, in qua et multiplex, et 
repens a me saepe reperiebatur. Restaret ergo prima illa nota, quae 
multis placuit, ut generatim adest altera de corollarum magnitudine 
majore in M. montana. Sed si, ut suspicor, calycis dentes patuli re- 
periuntur, senio laxati in M. arvensi quoque, tune infida remanet dif- 
ferentia ila (inter hasce plantas non raro simul provenientes) de 
majore corollae evolutione in M. montana. Et tune mirari nequit, si 
quidam de eorum legittimitate dubitarunt, vel si negarunt alii. Et 
reapse quis, cum ordinis indoles perspecta sit, hoc ipso genere spectato, 
tanti faeiet proportionem corollae eum calyce ad species firmandas? 
Porro magnitudinem corollae variantem in M. montana vidimus in 
ipsis Pyrenaeis pluries: ef. Baill. Timb. Ere. Cagir. p. 23. n. 2. Ob- 
servabat Willkomm: « Variat pro loci natura foliis angustioribus, vel 
latioribus, subserratis vel integris, floribus majoribus vel minoribus, cau- 
libus, calycibusque viridibus vel purpurascentibus; sed caules semper pu- 
bescentes vel villosi, folia, etiam floralia, semper viridia, corolla semper 
calyce plus duplo-longiore, purpureo-caerulea ». Sert. Fl. Hisp. p. 122. 
n. 810. Bene Bertoloni, It. 6. p. 218., dicere herbam in loeis pin- 
guibus inodoram, sed male inter notas specificas habere villosam: nam 
eadem causa, quae plantam ferme inodoram reddit, seilicet dissolutio 
humorum e majore nutrimenti copia, in locis pinguibus, et humidulis, 
eam persaepe minus prae M. arvensi villosam, et pubescentem efficit, 
ita ut locis illis sub-opacis, et pinguibus occurrat sature viridis, sub- 
nitida, inodora. In regione occidentali Pyrenaeorum plures alpestres 
plantae ad mare descendunt: cf. quae dico sub Cochlearia officinali 
p. 1953. Item de hae specie observabat Gay (Iter Dur. Astur. apud 
Brongn. Guill. Ann. Sc. Nat. Ser. 2. T. 6. (1836) p. 120), eui in 
eadem regione species notatu dignae fuerunt, Melissa montana et 
Dortiguea alpestris, in Asturia inferiore vulgatissimae , non, ut apud 
nos, mere alpinae; quamvis illud non ut apud nos male sonet penes Bota- 
nicum Parisiis degentem, ab Alpibus remotissimum, et Dortiguea al- 
pestris e longo tempore notum sit non esse stricte alpinam stirpem. 
Notandum est, quod M. montana in superstantibus montibus Canta- 
brieis desideratur. Caeterum vidi sub Bilbao pallidiorem, statura pe- 
dalem, et corollis magnitudine quidquam variantibus. Sed quamvis 
folia sint in hae parce colorata, attamen, cum plafita Le. lecta, trei 
dem eredo M. purpurascentem Benth. Lab. p. 391. n. 13., vel Calam. 
purpurascentem Ejusd. in DC. Pr. P. 12. p. 231. n. 24. (ex Th. zin 
rascente Poir. Dict. T. T. p. 654. a. ult.), suspecta Bentham etiam s Sh 
qui, Le. p. 232., eam verisimiliter M. montanae varietatem dpi SÉ 
Non ita opinatur Boissier, utpote qui, Voy. botq. Esp. p. 491. 5 Willk. 
ad M. graveolentem eam amandandam censet. , suffragantibus | d : 
Lang. quorum, vero, planta nobis varietas potius M. — vi ated 
Datur opportunitas aliquid proferendi de Calam. gr — sei allo 
Pug. Willk. Lang. n. 2278., antea M alpina Boiss. Voy. Esp; modo 
M. arvensi magis affini declarata a Willkomm. Planta ista c cento 
ribus Reuterianis fuleita (vel arte composita), quaedam a M. arvenst, 
