è 415 
Planta obvia, praesertim per Pyrenaeos Cantabros, gravem spirat 
odorem, statura humilis est, ramis floriferis dives, floribusque aliquando 
roseis decoratur. Glabrior est prae M. cordifolia Pers., sive altissima 
FI. Gr., neque folia cordata gerit. Petioli canaliculati sunt; ealyx, et 
tubus corollae incurvi, non recti; corolla pubescens, et intus in disco 
labii inferioris pilosa, pilis sub fauce per tubum intus cireum descen- 
dentibus. Galea emarginata, neque bifida, ut de graeca stirpe jactatum 
est. Ita ut ego adhue dubius haeream, num stirpium unione rectam, 
et sustinendam, cum aliis plurimis, confirmem. Stat Savi observatio: 
« Spontanea è pelosa, coltivata diventa quasi glabra ». Fl. Pis. 9. p. 64. 
Ego vero in opinionem inducor, M. cordifoliam esse statum plantae 
sylvestrem; M. officinalem lusum e cultura mutatum, e quo huc et illuc 
migravit planta. Individua examinata ubi pro certo spontanea planta 
degebat, locis calidioribus oborta, aecedebant M. cordifoliae, vel hir- 
sutae Balbis; quae ad pagos, locisque minus propitiis mihi obvenerunt 
statum communiorem M. officinalis proferebant, et novi ibidem stirpem 
facile in usum medicum aut oeconomieum coli. Quidquid sit, si plantae 
separandae erunt, eas bonis characteribus distinetas tradere oportet, 
melius quam non fecit Gussone Pl. vase. Inarim p. 261. n. 2. 
Apiastrum Plinii exelusi; confusione non caret; sed, quale exhi- 
betur, mihi potius est. GZnanthe apiifolia, ut jam dixi Fl. Virgil. p. 62. 
Melissa grandiflora (Caesalpin.) L. Sp. 
Caesalp. Herb. Tornab. (1563.) fol. 126. n. 326.. De Plnts. l. 11. c. 62.; p. 472. Pen. Lob. Advrs. 
p. 249. lin. 7. sin. fig. Quer FI. Espan. T. 3. p. 363. n. 2., Benth. Lab. p. 394, n. 24. Calamintha 
grandiflora Moench. Meth., Koch p. 643. n. 3., Gaud. 4. n. 4351., Willk. Lang. n. 2273. Thymus 
grandiflorus Scop. Carn., Bert. 6. p. 226: n. 15., DC. Dub. p. 374. n. 14. La-Peyr. Herb.; Calamentum 
montanum Caesalp.; Faucibarba grandiflora Dulc. Schk. Handb. 2. t. 165., Reichnb. Icon. C. 28. 
t. 1276. f. 1.. Rivin. Monpt. irreg. t. 46. f. 1.; Gen. Fl. Germ. t. 365. Lob. Obs, p. 274. f. 1.. Icon. 
t. 512. f. 2., G. Bauh. in Matth. Comm. ed. p: 529. f. 1., J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 28. p. 229. fig. dubia! 
Garid. Aix p. 73. t. 111. 
9; Flor. Jul. Aug. Fruet. Sept. Oct. In Pyr. septr. aurig., et Atax.; 
inque orient. utriusque lateris, sed semper rara, occurrens alpestris 
haee planta. i 
Legi in Pyr. Atax. sub le Mont Llaurenti, die 31. Jul. 1839. Ob- 
servavi in m.° Peguera, supra Berga, et secus le Tet supra Mont-Louis. 
Affinitas potior, characteribus spectatis, cum Sect. 1.* Calamintha; 
facies plantae videtur expostulare propinquiorem locum cum M. offi- 
cinali, a qua, ne sectione quidem, separare placuit. Corollarum striae 
duae convergentes, pilosae conspiciuntur in interiori parte tubi, ad ejus 
partem inferiorem. Et corollae roseae sunt; intus praesertim inter pilos, 
aurantiaco colore pictae, ibidemve albido-flavae. Stamina albentia, Re- 
perta est species micropetala, parviflora, in montibus Kabyliae ire 
talis (Calam. atlantica Coss. olim.); cf. Bull. Soc. botq. Fr. T. 9. 
(1862.) p. 176. I» 
Late viget in monte Llaurenti ubi colligitur, et eireumvenditur 
ad potiones theiformes , sudorificas efficiendas , quas nina d 
petunt peregrini, qui ad balnea de Ax ibidem proxima sese conferunt. 
Reapse odor herbae citratus , gratissimus, et vis stimulans ei — 
debet aeque ac in M. officinali. Quidam medici eam laudarunt a 
menses muliebres ciendos: cf. Bert. p. 228. Pro suecedaneo M. h 
cinalis haberi potest. Caesalpinus, et fratres Campi (Spicilg. Botn. c. 5. 
P- 20.) in ea viderunt Calamintham 1.m. Dioscoridis. 
