419 
Rebentisch nota, Neomarch. p. 66., de antheris sessilibus in apice fila- 
mentorum longiorum de P. grandiflora. Semina ovato-trigona, et bre- 
viora, prae P. vulgari in grandiflora declaravit Gaudin; eaque ovoideo- 
globulosa in hac, oblonga in vulgari describit Lagr. Foss. Tarn. Gar. 
. 903-4. 
2 Ego vero semina prorsus eadem in utraque stirpe conspexi, tan- 
tummodo quidquam tumidiora in P. vulgari grandiflora, generatim vidi, 
quod ita quidem se habere compertum habuerunt Reichenbachii. Sed 
observatum quidem est, quod Gypsophila muralis serotina, petala 
majora portendens, semina quoque majora fert: cf, Reiehnb. Icon. 
C. 16. p. 40. 
Nec alia nota, de qua nihil clari dixerunt, obseure tantummodo a 
quibusdam indigitata (primo jam Clusio Pann. A.), de racemo brevi, 
laxo, depresso, crasso in P. grandiflora, elongato, denso, obtuso, te- 
nuiore in P. vulgari melius valet, quum etiam modificatio ista, si saepe 
occurrit, constans et firma non reperiatur, ita ut ferme in modum 
contrarium rem viderit Gaudin. Item spica hispida dieta tantummodo 
de forma quae P. grandiflora, quasi ejus specialis nota, nullam me- 
retur attentionem , contra Schultes (Estr. Flor. 1794. p. 62. n. 2. 
Neque minime quidem valet, ceu distinetio specifica, character pro- 
jeetus a Balb. Fi. Lyonn. 1. p. 548. n. 3. de floribus minus nume- 
rosis in P. grandiflora, quum spicae ditissimae in hac, pauperrimae 
in P. vulgari huc et illuc reperiantur. 
Folia a spica remota, in P. grandiflora, ei subjecta in P. vulgari, 
dixit Gilibert FI. Lith. inchoat. p. 90., vel Exercit. phytolog. p. 100. 
n. 34., eique sero echum fecerunt Godron Lorraine (1843.) 2. p. 211-2., 
ed. 2. T. 2. p. 144., Bluff, et Fing. Compend. Fl. Germ. ed. 2. T. 1. 
P. 2. p. 342. n. 3., Cosson Germ. Paris., Delastre Vienn., Schwabe 
Anhaltin.,\ Gren. Jur. p. 632-3.; Bréb. Normnd., mirum sane, quia idem 
Jaequin de P. grandiflora monuerat « spica modo pedunculata, modo 
etiam sessilis » Fl. À. 4. p. 40.; et hoc in utraque varietate absolute 
sustineri non posse, perceperat Lamarck quidem, Dict. 1. p. 473. n. 1. 
Ego etiam quamvis rariter, vidi folia a spica remota in forma, quae 
P. vulgaris Auctor., eaque spicae approximata minus rariter, in statu 
P. grandiflorae Auctor. n 
Hisce expositis et consideratis, supervacaneum puto dicere de nul- 
litate charaeteris e magnitudine corollae desumpti, eujus inconstantia, 
primo statim intuitu, ubi istae formae vivunt, unicuique manifeste 
illico patet, sicut illa de coloris gradatione plus minus vivida, nimium 
a quibusdam (Clusio, Lagreze Fossat, Sadler), considerata: vel altera 
de praecocitate majore P. vulgaris; aut de florum odore plus vel minus 
Perspicuo in una, aut in altera forma, deque eorum numero diverso, 
quae res, nec ceu notae, neque ceu characteres sunt hodie a gravio- 
ribus consideratae. Item nota illa de labio inferiore corollae bipectinato- 
ciliato in P. laciniata, breviter ciliato in P. vulgari excogitata a Visiani, 
refutata, rejecta, et quasi irrisa fuit a diligentissims observatoribus 
Reichenbachiis. à : i 
Spretum aeque est pretium de radice, vel rhizomate, breviore da 
repente in P. grandiflora, deque caule subnudo, adscendente, nec A 
cumbente, et firmiore in hac: ut artificiosum, et contra veritatem es 
dicere de P. vulgari radicem repentem, eamdemque rhizoma nuncu- 
