420 
pare in P. grandiflora cum Wimmer et Graboswski, et loqui de hir- 
sutie majore in hae prae vulgari; quae hirsuties minor declarata est | 
in P. grandiflora a Baumgarten, major si ad genitalia nos vergamus, 
sed inepte, a Bertoloni. Nec ego aut cum Persoon (Synps. 2. p. 137. 
n. 3) et Brébisson novi P. grandifloram caleareum solum praecipue 
inhabitare, vel cum St. Amans, Loiseleur, DC. Duby, Koch, Delastre, 
Fuss, loca sieciora incolere; eo quod in marginibus sylvarum, ad fossas, 
in paseuis umbrosis, humidis interdum viventem reperierim. Eamdem 
fecerat observationem Noulet, Flor. bass. sous Pyr. p. 524. in agro 
Tolosano, ubi facile mihi fuit sententiam prosternere. Generatim P. vul- 
garis grandiflora occurrit in montanis, aut inde descendit; typus ubique 
vivit, tam in humilioribus locis, quam in montanis, eum varietate 
grandiflora mixtim proveniens; minus frequens vero factus in locis 
editoribus, quantum rarior occurrit in demissis varietas grandiflora, 
ibidem rediens ad typum. Pr. laciniata Auctor (non Linnaei a), quae 
ferme eadem ae grandiflora antiquitate gaudet, nil mirum, si uti species 
distineta adhue enumeratur; sed non meliore ratione ipsam quoque a 
P. vulgari distingui persuasum habeo. Folia pinnatifida adsunt interdum 
etiam in supra citatis formis, dum egomet folia tantum dentata in hac 
conspexi. In bracteis nulla revera extat differentia. Spica, in ea ple- 
rumque longior, non est ponderosa nota, ut existimata fuit a Baum- 
garten; globulosa visa a Grenier. Calyx tum truncatus, more P. vul- 
garis, in labio superiore; tune tridentatus ut in ejus varietate grandi- 
flora; frequentius forte hujus postremae formae. Fortasse cum hac mea 
observatione consonat ea quae faeta est a Lagr. Foss., Tarn. Garm. 
p. 304., de sua varietate P. vulgaris, quam habuit pro P. alba Pallas, 
ut habent Grenier Jur. p. 632., Ledeb. Fl. Ross. 3. p. 393., Bréb. 
Normnd., Godet Fl. Jur., Fuss. Trans. Filamentorum appendices saepius 
acutae, color florum communiter lutescens; sed etiam purpurascens in 
hae forma, ut in aliis albicans observatur: monet nos Courtois, florem 
luteum observatum fuisse in P. grandiflora a Wijnhouts, cujus specimen 
ille vidit in Herbario Dillyemensi; ef. Court. in Dodon. Pempt. Comm. 
2. Uti, e contrario, flores purpureos in P. laciniata se animadvertisse 
dicit, in agro Monspeliensi, ‘Clus. Pann. A. p. 609.; in ambitu Viennae 
(Galliae) Delastre p. 316. n. 2. b; in agro Paris. Vaillant (Bot. p. 22. 
n. 5.); in Helvetia ex Staehelin, Hornung, Suter, cf. Gaud. n. 1364.: 
in agro Bononiensi nos cum Bertoloni. 
Caeterum P. laciniatam Germanor, cum P. vulgari unire minus 
dubitaverunt auctores a Leyssero, qui dixit: « Varietas P. vulgaris 
potiori jure quam grandiflorae » , Fl. Hal. ed. 2. n. 605., et Leersio, qui 
vulgaris varietatem statuit, Flor. Herborn. n. 470., ad Reichenbach, 
Koch, et Bentham, qui quamquam grandifloram in speciem suscepissent, 
attamen hancine (P. intermediam Link, pinnatifidam Pers., laciniatam 
Gaudin, non L. a!) ceu varietatem P. vulgaris, ne minimo quidem 
dubio adposito, constituerunt: cf. ad rem etiam Gmel. Fl. Bad. Als. 
T. 2. p. 664. Obs. 2. Nec ultra enumerandus est Gerard (Lud.) inter 
eos, qui P. laciniatum a vulgari separarunt, Fl. Gall. Prov. p. 260. n. 2., 
utpote qui, in MN. pro secunda ejus editione praestrueto, sub illa sub- 
junxit: « Est profecto antecedentis (vulgaris) soboles a sicciori solo orto >, 
quamvis nimium restrietam de siccitate soli tantum causam indigitaverit, 
quam eam ab ipsius soli natura, eta climate quoque ego repeterem. 
