421 
Si, uti quidam autumant, cf. Gmelin Bad. Als. T. 2. p. 268. Obs., 
cultura non immutantur, quid hoc mihi refert, si in ipsa natura eas 
mutatas reperii ? Quomodo pericula instituerunt? Quo solo? Qua expo- 
sitione? Non eas conjunxit Dum. Cors., eultor eximius? Bot. cult. 3. 
p. 93. n. 1. Qua expositione? Caeterum hujuscemodi experimenta saepe 
mihi vana, et infida apparuerunt; sufficiat considerare, quantae sint plan- 
tarum varietates in hominum usum cultae, quae constantes in quovis 
solo perdurant! ne dicam de illis, quae in quibusdam regionibus vel 
loeis pertinaciter manent, aut redeunt ad unam vel ad alteram varie- 
tatem! Speciei ludibundam naturam quam plures botanici agnoverunt, 
praecipue vero illam sequi, adnotare, cogare in libris tentarunt Haller 
Helv., Gilibert Fl. Lith. inch., Willdenow Spec. pl. DC. FI. Fr. 
Maxima pars scriptorum diviserunt hujuscemodi stirpes ex aliorum 
auetoritate, aut exemplo permoti, sub specie cognitionis, veluti si rem 
indagaverint ipsi, ut continuo fit. Ego vero rejicere eas minime dubito, 
ridens de illis, qui adhue species, et varietates distinguunt, quomodo 
agi video a Godr. Gr. Fr. 2. ps. 703-4., Godr. Lorr. ed. 2, T. 2. ps. 
143-5. Pr. laciniata a L. Sp. (cum P. alba Pallas?) fugit ab hac per- 
secutione, quia peculiaris, et probe distincta species videtur. Cf. de 
ea Crépin etiam, in Bull. Acad. R. Belgiq. T. 7. Ser. 2. (1859.) p. 105., 
Bung. Lab. Pers. n. 150. i 
Ex hisce omnibus concludam, natura et observatione docentibus, 
auctoritate quacunque longe praestantissimis, omnes critice supra expo- 
sitas stirpes ab uno tantummodo typo provenire, ideoque simul com- 
pingendas esse. Unde mihi optima visa semper est Scopoli sententia, 
qui primus exclamavit: « Brunellae Halleri, Hist. pl. Helv. n. 278, 279., 
nunc denuo consideratae non videntur species distinctae ». Fl. Carn. ed. 2. 
n. 715., uti serius magis praecise Spenner: « Vi characteribus con- 
stantibus distinguendae ». Fl. Frib. 3. p. 1070. De hisce dubius quoque 
haesit Van Geuns, PI. Belg. Spicileg. (1788.) p. 73., et incertus Jacquin 
etiam, qui scripsit: « Illi qui omnes tres Prunellas (vulgarem, grandi- 
floram, laciniatam) in unam speciem conjiciunt , adeo quod. objici sibi 
possint, vim habere videntur. Liceat tamen semper varietates insigmores 
distinctis nominibus tradere ». Fl. A. 4. p. 48. Villar, quamquam se- 
paratim, ceu species, praebuerit, attamen denuo exclamavit « Mais 
le plus sur seroit de les réunir en une » (omnes tres), Fl. Dauph. 2. 
p. 397. Idem Villar observat: « Il me paroit qu'un terrain plus sec 
rend les feuilles plus ou moins découpées, plus velues, et souvent la f leur 
blanche » Ibid. p. 397. Reapse moins illud detineri debuisset! Et Retzius: 
« Saepe grandifloram, et parvifloram ex una eademque radice vidi, nec 
credo laciniatam essentialiter differre ». Fl. Scand. ed. 2. n. 743. cumn. 
Cl. Fries et Brobeng (Hallnd. n. 572.) P. grandifloram vulgaris varie- 
tatem existimarunt, a natura soli (ealearei) productam. Ast in Europa non 
solum, quin et in America septentrionali etiam valde variabilem speciem 
fieri percipitur ex Hookeri verbis: « An extremely variable de sg 
size, and hairness, and in the breadth of its leaves. » FI. E 
(1840.) p. 114., confirmata ceu synonymon P. pensylvanica s ral 
P. vulgarem jam relatam a Nutt. Gen. N. Amer. 2, p. 31. Sch echtendal, 
et De Chamisso adduxerunt ad P. vulgarem P. pensylvanicam quidem, 
Willd. En. hrt. Ber. (quae grandis, et latifolia peculiarem aie ga; id 
faciem), et P. aeguinoctialem Kunth, cum Humb. et Bonpl; ae £. 
