422 
mariquitensem Willd. Herb, n. 1111! addentes hane observationem: 
« Species in novo Orbi, sicut apud nos ludens formis (Cf, Linnaea V, 
5. p. 101. 
Accessit Bentham, qui, in Labiatr. Monogr., revera incertum, at- 
tamen contrarium non edidit judicium, ita effatus: « P. grandiflora 
vix nisi florum magnitudine a P. vulgari differt, et forsan ejus mera 
varietas ». l.c. p. 417. n. 2., itemve in DC. Pr. P. 12. p. 410. n. 2, 
ef. et Ledeb. Fl. Ross. 3. p. 392. 
Interim, quid dicendum de plagiosippo (cf. Benth. Lab. p. 490.!) 
Brunellarum Monographo Hamilton, qui penes Seringe, Bullet. Botq. 
Juin 1830. n. 42., plantas de qua agimus non tantum specie separavit, 
sed sectione etiam disjunxit! Hamilton sectiones conficere e forma lo- 
borum lateralium calycis de labio superiori, pro divisione specierum 
ampliavit pondus characterum ex ipso calyce desumptorum, addendo 
insuper ceu characterem glabritiem, aut hirsutiem labii superioris co- 
rolae, cui quum attendissem non melioris momenti reperii. Admittit 
ille ceu speciem propriam, sectione etiam a P. vulgari distinctam, P. 
parvifloram Poiret, cujus archetypum vidi in hujus Herbario, olim To- 
losae (Gallor. penes Moquin; hane ego, libentissime, cum aliis, primo 
jam Desfontaines Fl. Atl. 2. p. 71., pro varietate P. vulgaris recipimus; 
nihil computatis verbis a Boenninghausen factis (Prodr. Fl. Monaster., 
Westph. 1824. p. 182. n. 757.), ut falsissimam hane sustineret speciem. 
Ita totum Hamiltoni aedifieium ruere, nam, caesa P. parviflora, fin- 
duntur seetiones, et omnia in ruinam vertuntur. Reapse illud opus cito 
oblitum fuit, potius spretum ab exortu dicerem, a Botanicis, ut erat 
expectandum. 
P. intermedia Roth, cum parviflora aeque cadit. P. ovatam Hrt. Paris., 
Poiret. Herbar., ad vulgarem reducendam existimavi, illico visam in 
citato Herbario apud Moquin: (1838.); et P. intermedia Link, apud 
Brot. Fl. Lusit. (non Reichnb. Pl. er. C. 3. t. 205. quae forte Cleonia 
lusitanica); et P. hastaefolia Brot. Lusit. p. 180-1. ns. 2, 3., neque 
non P. laciniata Link Hoffm. Fl. Port. T. 1. p. 154., videntur sistere. 
lusus semper unius ejusdem typi. Brunella sinuata, Cheval Fl. envir. 
Paris, 1821., p. 458. n. 3. affinis grandiflorae dicta, superstructa in 
differentiis laevissimis petitis a foliis, minime dubito quin, cum aliis, 
ad eamdem P. vulgarem fuerit revocanda. Reapse a nullo eam consi- 
derari video. Item P. longifolia Pers. (?), Mérat, Fl. Par. ed. 4. T. 2. 
p. 276. n. 3., (foliis integerrimis!) affinis et illa grandiflorae, oblita 
quoque est ab ipsis Floristis Gallis, adeo tenuem sibi vindicavit at- 
tentionem. P. minima Bonjean, visa in:Herb, Ital. centr., absque ullo 
dubio, inter lusus P. vulgaris inseribenda est. Brunella algeriensis 
De Noè, Lab. Alger.-Tun., insignis dieta extensione (allongement) partium, 
foliorum scilicet, calyeum, et corollarum, meriearpioruur quoque (ef. 
Bull. Soc. botg. Fr. T. 2. (1855.) p. 582.), interim mihi demonstrat 
desiderium auctoris eam nobilitandi, justum, an injustum, judicent, qui 
stirpem viderint, verisimiliter in loco umbroso ortam! 
Prunella angustifolia (Cherler) J. Bauh. Hist. pl. 
Cherler apud J. Bauh. l. c. 3. 1. 31. p. 430. cum fig. P. hyssopifolia. L. Sp., Bert. 6. p. 256. n. 4. 
bet hyssopifolia G, Bauh. Pin. p. E n. 3. (cf. decript. ia Phyto in. p. 503. n. 2.); DC. Dori 
p. 376. n. 4, Willk. Lang. n. 2406. Br. montan. concis. fol., Grisl. Virid. Lusit. ex ed. Vande 
