427 
DC. Duby. Et ramos simplicissimos, contra veritatem dixit Vahl, nam 
saepe e foliorum axillis aliquot exeunt rami oppositi, quia aut breves 
remanent, aut elongantur, et floriferi fiunt. DC. Fr. 3. p. 527. n. 2523., 
describere herbam ramosissimam , foliis tune glabris, calycibus cylin- 
dricis, quae omnia quam false dicta fuerint mecum dijudicabunt ii, 
qui hane stirpem bene cognoscunt. 
Ego non percipio, quo charactere tuto ab hac nostra separari possit 
N. longicaulis Dufour, Diagn. Obs. pl. Esp. in Bull. Soc. botq. Fr. T. 1. 
(1860.) p. 429. Videtur in ea inflorescentia tantummodo strietior. 
Quoad JV. lanceolata Lamk. Dict. T. 1. p. 710. n. 2., eam ad 
nostram speciem adduci video, sed non escluso Dodonaei loco, Catr. 
folr. longior. Pempt. p. 99. f. 2., cujus figura cum. planta mea minime 
aecomodatur, nec placet Belgis. Neque figurae Barrel. Ic. t. 735., vel 
Bocce. Muss. t. 61., reapse eadem, optimae dici possunt. Suasit tamen 
» primam Villar locus natalis (Mont Ventoux) in Obs. p. 31. n. 293. a 
Jussieu ex Barrelieri citatus; uti nobis Italis pro Bocconiano suadent 
loca a Boccone indicata ps. 46, 75., quae sunt Alpes et Appenninus 
Italiae, in quibus aliena species, cum bac figura melius accomodata, 
non fuit reperta. Attamen figuram istam Barrelieri a nostra stirpe 
excludi voluit Gerard in Fl. Gall. Prov ed. 2. MN. neque eam re- 
cepit Bertoloni, quamvis prae altera supra citata praestantior videatur. 
Catr. tenuif. Clus. l.c. a Vahl (Nepetam tenuifoliam Symb. 1. p. 41.) 
relatam libenter recipio. ; 
Speciei specimina a Vahl accepit Lamarck, quae in Aragonia lecta 
fuerant. Neque ullus hodie contendat, cum Willkomm, Bot. Zeitg. 1857. 
n. 13. col. 215., vel Prodr. Hisp. l.c., de unione N. aragonensis Lamk. 
. Dict., eum sua N. lanceolata FI. Fr., et Dict. l.c. p. 710. n. 2., quam 
unionem acceperunt Benth. Lab. l.c., et in DC. Pr., Koch Syn. ed. 1., 
et 2, Asserere possum esse aliquid falsi in Willkomm affirmationibus! 
eum cf. etiam in Bull. Soc. botq. Fr. T. 4. (1857.) p. 531-2. 
Causam dubii de Linnaeano loco apud Bentham (Lab., et in DC. 
Pr) vix percipitur; verum est quod Linnaeus dieit racemulos quinque- 
floros, folia angustissima sinuato-dentata, calyces nudos, quae omnia 
minus bene cadunt in nostram plantam; sed mihi rationem sufficientem 
non suppeditant, ut Linnaeanam stirpem a nostra diversam credam, 
eo quod non video quae species melius ei substitui prae nostra possit. 
Et Halleri locus (Helv. n. 247.) dubius fuit Villar (Dauph. 2. p. 366.) 
et revera rationem dubitandi praebet, quum dicat Haller suam plantam 
quadripedalem, ac ultra, foliis peracutis praeditam, floribusve violaceis. 
Sed agitur de specie variabili, si late eam in Naturam observamus, 
in Pyrenaeis revera formae, quae N. aragonensis Lamk., potius circum- 
scripta, dum alpinam cum N. lanceolata melius accomodari puto. 
Cataria tuberosa (Barrel.) Poir. Dict. Sc. Nat. T. 7. (1817.) p. 260. n. 6. 
in DC. Pr. P. 12. 
Barrel. Ic. t. 1131. Nepeta tuberosa L. Sp., Benth. Lab. p. 472. n. 15., et in 
P. 975. n. 93. Bert. 6. p. 95. n. 6,5 Willk. Lang. n. 2310.? Jacq. Obs, bot. 3. p. 21. be 
cred. Sabb. Hrt. Rom. 3. t. $1. Reichnb. Pl. er. C. 5. p. 23. t. 440. f. 631. (ei reticul.) me: 
lentia, potius quam altera (t. 439. f. 630.) citata a Benth., 
f. infer. (e Barrel.). : 
illk. Bert. Bocce. Mus. piant. p. 44. t. 36. 
9| Flor. Jul. Fruct. Oct. In Pyr. Arag. humilior. rara. 
Legi inter Sasal et Savinianigo, die 21. Jul, 1853. 
