435 
L. maculati, quam L. albi: item odore, primis magis appropinquant. 
Corollae galea integra, externe villosa, labium inferius in parte supe- 
riore et anteriore in denticulos productum; caeterum lacinia media obo- 
vata, integra, alba, quibusdam minutis punctis pieta; laciniae laterales 
labii inferioris triangulares, revolutae. Faux corollae ita dilatata ut, 
demtis illius labiis, hypocrateriformis dici posset corolla; excepto quod 
tubus non sit rectus, et adsit infra gibbositates. Ad exortum staminum 
inspieitur anulus barbatus, qui anulus est superne interruptus, ibidemve 
transit stilus; eaeterum eorolla intus glabra, galea excepta, quae intus 
etiam, cum tota corolla extus, ubi a calyce non tegitur, pilosa est. Fi- 
lamenta parce piloso-glandulosa, antherae glabrae, luteae, suturis ni- 
gricantibus. 
Haec species, quae solemnis regionis mediterraneae Oleiferae re- 
putatur, adscendit ad Prats de Mollo non tantum super Oleam, quin 
etiam super Vitim viniferam, mixtim reperienda cum speciebus plu- 
rimis, quae, partim regionum calidiorum, partim regionis montanae 
Pyrenaeorum, vel septentrionalis Europae solemnes sunt. Inter primas 
recenseo, Aristolochiam polyrrhizam, Verbascum bicolorem, Lavandulam 
Stoechadem, Lactucam tenerrimam , Silenem inapertam, Linum strictum, 
Linum glandulosum, Rutam angustifoliam (vel tenuifoliam Tab.), An- 
dropogonem distachyum, Andropogonem hirtum, Cheilanthem odoram, quae 
specierum meridionalium praestantior pars, desideratur per Occitaniam. 
Ceu montanas, et septentrionales Pyrenaeorum stirpes considero Pru- 
nellam vulgarem grandifloram, Cynoglossum officinale, Hieracium cerin- 
thoidem, Centauream pectinatam, Santolinam pectinatam, Anthemidem au- 
striacam, Lathyrum cirrhosum, Sedum annuum, Dianthum variabilem, 
Clematidem erectam. Nunc difficile est intelligere, et explicare, quomodo 
nonnullae stirpes agri Ruscinonensis conscendant ad citatos terminos, 
potius quam sese extendant ad orientem, in agris Narbonensi, Biter- 
rensi, Monspeliensi, quum in istis potius climatis aequatio, cum locis 
sibi potioribus inveniatur, quam extra Oleam, et Vineam, loco supra 
memorato. Solo soli influxu, vel ab ejus natura chemica tantum, hoc 
derivari posse credere nequeo. Alia 
. Haec specierum farrago ad duas regiones ferme pertinentium, et 
simul crescentium, aliam gignit considerationem , quae adversatur 
theoriae de distributione specierum per zonas ab Humboldt, et ab as- 
seclis receptae, quoad Botanieam Pyrenaeam susceptae potissimum à 
Massot, a Gaston Sacaze, a Des Moulins, quamvis potius hodie, et 
merito, praeteritis. Theorias hujuscemodi, quas utpote escis ques 
contrarias respuo, sustineri video, generatim, ab iis, qui parum " 
naturam investigarunt, et quibus novitas, curiositas, raritas magis quam 
veritas cariores sunt. Eadem confusio specierum plurium romouum, se 
dietarum, me non solum in loco citato affecerat, quin alibi cua das 
Pyrenaeos eam consideravi praesertim vero, et solemniter ad I - 
supra Bagnères de Luchon; ad Quillan Pyr. Atax., huc et illue p 
Pyrenaeos meridionales Navarrenses, Aragonenses. 
Lamium luteum (Egenolphi) Pena, Lobel. Adversr., Tabern., Ger., 
ay., Rivin., Dule 
? s * Vi da e 2331., 
Egenolph. Herbr. imag. crt. 6. b. fig. 1. L. Galeobdolon Grantz Austr; Willk. [Mr Gag. d: 
Benth. Lab. p. 516. n. 19. Galeobiolon luteum Huds. Angl., Koch Herb., et Lamium Orvala La-Peyr. 
n. 1330., DC. Dub. p. 364. Leonurus Galeobdolon Scop. La-Peyr. Herb. , 
