438 
Artigues, inque Monseny, habuique ex Arrens a Deville; eamdem obser- 
vabat ad le Vernet, Pyr. or., du coté de St. Vincent. Aug. De St. Hilair., 
mense Jul. 1847. 
G. nepetaefolia Tim., apud Billot (1866.) p. 19. eae proxima est, 
quam legi ad Tuset, sistitque statu, qui cum illo Œ. intermediae Vill. 
comprehendi potest, cui aecedunt individua ex Valle de Aran a me 
lecta. Stirpem variantem latifoliam angustifoliam , calyce plus minus 
hirsuto, cano, et pubescenti-glanduloso, floribus raris vel densis, co- 
rolis majoribus minoribusve, tubo elongato, aut brevi, iisdemque di- 
versimode coloratis cum aliis quoque differentiis, undique sumptis, per- 
belle deseriptam habes a Wimm. Grab. Siles. P. 2. p. 190-1. n. 362, 
Varietatem angustifoliam (Ehrh.) vidi pluribus locis, habeoque ei 
accedentem, ex Valle de Aran; pulcherrimam ex Sifur major; insuper 
ex Cap-vern a Deville. 
Huie varietati accedit altera, quae G. arvatica Jord. 
Et proxima quidem est ea forma, quam protectori Filhol dicavit Timbal 
Lagrave, mox recognita pro eadem planta ac G. glaucescens Reuter. 
Formis istis, postremae adhue magis, accedit, ni fallor, G. Carpe- 
tana Willk. Sert., et cum Lang. n. 2335. 
Lusum floribus flavo-albentibus frequentem reperii circa el Mon- 
seny, ubi observavi stirpem plurimis modis ludentem caule simpliciusculo, 
foliis angustis, iisdemve latis, et cum foliis hujuscemodi tum proximam 
G. pyrenaeae, ita ut haec ceu species distineta dubia eveniret; eo magis 
quia in G. intermedia Vill. (Reichnb. Pl. er. C. 1. t. 47. f. 99.) ha- 
beamus gradum intermedium deducentem ad typum. Ad hune lusum 
pertinere puto G. ochroleucam Costa List. ete., non Lamark, et forte 
etiam Laudanum luteum Gilib. Exerc. Phyt. p. 94. n. 21. 
In Pyr. septr. med. occurrit facile calyce pilis glanduliferis obtecto. 
Varietatem sub-pollicarem, parvifloram, glandulosam legi in m. 
Cambresdazes; quae varietas perperam, a Godr. cum Gr. Fr. 2. p. 686. 
lin. 8., existimatur T. pyrenaeum. 
Verbascum sylvestre Dod. St. h. Comm. (1553.) p. 151., Hist. pl. 
(gall.) p. 91. f. 3. (Dalech. h. pl. Lugd. 2. p. 1301. f 2), ab illo Pem- 
ptadum longe diversum est, et a nullo perpensum fuisse video. G. 
Bauhinus omisit in Pinace: in Animadversionibus in Hist. pl. Lugd. 
(1601.) p. 65., dixit unum et idem esse cum Phlomide Clusii, quae 
species diversissima est. Plantam a Dodonaeo prius editam, nomine 
Verbasci sylvestris, hancine T. vulgare referre existimo. 
Nomen specificum Ladani pessimum , ultra. modum incongruum. 
Reapse Dalechampius habuit hane speciem pro Ladano, quod in sege- 
tibus nascitur, Plin. Nat. h. 1. 26. c. 8., vel 11., sed haec Plinio La- 
dani species in arvis proveniens dum obscura admodum manet, ne- 
cessitatem non adimit considerandi potissimum Ladanum Dioscor. l. i. 
e, 128., Plin. l.c. 1.12. c, 17. vel 37. ete., quod e Cisto cretico exuitur: et 
Dillen (contra Rivinum) improprium nomen demittendum esse censebat. 
Tetraith pyrenaeum (Bartling.) Nob. 
Galeopsis pyrenaica Bartling In. sem. hrt. bot Goetting. (1848.) p. 4., et in Ann. Sc. Nat. Par. 
Ser. 3. T, 11. (1849.) p. 254., Godr. Gren. Fr. 2. p. 685. vm Si ir e Col de Nuria), Willk. Lang. 
n. 2338. G. grandiflora L-Peyr. Herb. s.l. Reichab, Icon. C. 28° t. 1230. f. 3. 
© Flor. Aug. Sept. Fruct. Sept. Oct, In Pyr. orient., praesertim 
maritimis. 
