441 
Legi in Pyr. septr. med. supra Montespà ad Puentis, die 24, Jul. 1843, 
Observavi ad Toulouse, ad Puyver, in m.* Turbon, ete. 
Si tubus corollae relinquatur iu statu naturali, tune inspicitur intus 
anulus interruptus in spatium cordiforme: quadrangulare sub disten- 
sione tubi ferme ut in Stachyde alpina. Bentham, Lab. Monogr. p. 537., 
describit « tubum corollae intus oblique anulatum ». ` 
Stach. lusitanicae suae, quam prius, Fl. Lusit., rectius pro St. ger- 
manica habuerat, Brotero retulit, cum dubio, S. intermediam Willd., 
reapse Aitoni, quam varietatem St. alpinae declaravit Bentham Lab., 
confirmavitque in DC. Pr., contra sententiam quidem Poiret, Dict. 7. 
p. 369. n. 12., qui S. lanatae Jacq. varietatem crediderat. 
. Quoad genus Eriostomon ipse Link fatetur « genus expungendum, 
quippe quod malum » Symb. ad Fl. Graec. in Linnaea T. 9. (1834.) p. 575. 
Dodonaei locum pari modo dijudicavit Courtois, dubio tamen ad- 
dito, num referendus ad S. alpinam. Obscurus de ea G. Bauh. Pin. 
p. 236. n. 1.; sed nobiscum est J. Bauhinus l.c. Fuerunt qui Stachydem 
nostram hahuerint pro Stachyde Dioseoridis; ita ut Fée, in Plin. ed. 
Panek. T. 15. p. 212-3., nomen Staeh. Dioscoridis Lobelii praeferendum 
esse duxerit, eo quod agitur de specie orientali, et meridionali, potius 
quam septentrionali. Sed stabat praestantius nomen Dodonaei, quo 
absque errore denominatur planta, honorato illius auctore germanico. 
Loquutus de Scordiotide Plinii cecidit in contradictionem Desfontaines, 
utpote qui in Plinii editione Lemaire, Nat. h. l. 24. e. 86., dixerit, 
hujus Scordiotidem respondere Stachydi Dioscoridis, quae ei S. germa- 
nica. Mox de Scordotine, sive Scordione Plinii agens (perperam prius 
aliter scriptum) laudavit Sprengelii sententiam (quam rectius Honorii 
Bellii litter. 5. ad Clusium p. 312., vel Alpini Prosp. Exoticor. p. 284., 
dixisset) qui pro Nepeta sive Cataria Scordotide sese pronunciavit cf. 
Plin..Le. 1:20, c. 21. 
Stachys phlomoides (Barrel. Willd. En. hrt. Berol. Suppl. (1813., 
op. posth.) p. 41. 
St. nigra Barr. Ic. t. 998. f. incompl., fl. fr. carens; S. heraclea All., Bert. 6. p. 152. n. 6. 
Guss. Sic, Ss. T,2 m T. 4D Notis; Reprt. Fl. Lig. n. 1456., Benth. Lab. p. .n. 7, et in 
DC. Pr. n. 6, (excl. Gdi., et fort. var, b); DC. Dub. p. 367. n, 8., Willk. m de 2342, S. barbata 
La-Peyr. Herb., et Hist. abr. pl. Pyr. (1813), etjam autopsia loci; S. cretica Risso Fl. Nice; y È 
graeca Ejusd, t. 11., et S. heraclea Ejusd.? S. valentina Willk. in litter. ad Costa ; hujusque = 
etc. p. 250. S. valentina Lagasc. All. Ped. n. 112. t. 84. f. 1. mala, undique inspecta, et vix € 
nenda: Reichnb. Icon. C. 98. t. 1909. f. 1., Dumenjou Herboris. Montgn. noir. (1847.) p. 88. t. 3. (in- 
numer.) medioc. 
9| Flor. Jun. Jul. Fruet. Jul. Aug. Per region. mediterr. in montan: 
praecipue; sed etiam in Pyr. Cantabr. merid. ad Azcoitia, et ad Vergara. 
Legi in Pyr. Navarr. supra Pamplona ad Tuleta, die 21. Jun. d'a 
in Pyr. or. septr. ad la Serella de la Manera, die 2. Jul. 1840. Ob- 
servavi ad Azcoitia, et ad Vergara; inter Ansò et Hecho; in sylva Si- 
birana supra Luesia, eundo ad Petilla;.ad. Orgagiia, Camprodon, Cre- 
scenturri, Collsacabre, Bafiolas, Berga, alibique. 
Planta admodum hirsuta, odoris sat gravis, sed non ingrati. Cau 7 
ex eadem radice saepe plures, florigeri adscendentes. Folia ovato-o 
longa, insidentia in petiolis canaliculatis; superiora gradatim minore, 
reviori petiolo praedita, minus crenata, adeo ut SPE De ni 
ovato-cordata, acuminata, subintegra. Vertieillastri 10-12-Hlori. alye 
dentes rigidi, sed non pungentes. Corollae extus, in galea A Me 
sertim, hirsutissimae, coloris autem rubidi eum maculis albidis; qua 
