442 
corollae cito emarcidae colorem ferrugineum suscipiunt; anulus pilorum 
intus sub labio inferiore aream quadratam angulis obtusis efformat, in 
regione huie opposita, sub galea, triangulum obtusum. Nuces, imma- 
turae, nitidae. 
Sideritis heraclea Column. Ecphr. p. 129. deser, p. 131. f. 1. (nec 
fig in p. 135., ut scribit Bertoloni It. 6. p. 151. n. 5.), relata jam- 
dudum fuit ad hane speciem, sed neoterici, ducibus Reichenbach, FI. 
Germ. excurs. (1839,) p. 320. n. 2177., Gussone, Sic. Syn. 2. (1843.) 
p. 77. n. 3., non hujus esse speciei, sed ad S. salviaefoliam Ten. spec- 
tare docuerunt. Item ego sentio de Sid. heraclea Cortus., cf. Math. 
Epist. med. l. 5., ed Lugd. 1564. p. 634. Recipio, cum Bertoloni, 
Barrelieri locum, sed icon admodum imperfecta est, nec ulla nota aut 
observatione confirmatur a Jussieu, p. 26. n. 246. 
Hane speciem Allioni probe descripsit, l.c. ab anno 1785., sed eam 
paullulum turbavit in Auctario (1789.) p. 3. n. 112. Multos annos post 
(1813.) supervenit La-Peyrouse, qui l.c. p. 336. n.'6., eam ceu omnino 
novam descripsit, nullo synonymo ei relato; et quamquam ipse (Suppl. 
1818. p. 83.) mox dixerit de S. heraclea All. « J'ai moi-méme reconnu 
leurs rapports intimes », attamen hoc in fide auctoris, si qua alia erit 
relinquendum, nam nullibi de hac affinitate loquutus fuerat ante DC., 
qui speciei historiam enucleavit, Fl. Fr. 5. (1815.) p. 401. n. 2572.*, 
revera minus eorrectam, quoad synonymiam, referens Columnae locum, 
nec admodum exactam porrigens descriptionem dicendo radicem prin- 
cipem cylindricam (!), et caulem floriferum unicum. Refert DC., etiam 
St. intermediam Tenore, Fl. Nap. Pr. p. XXXVI. praeterlapsam a 
Bertoloni, et a Gussone, quam nullus adhuc plena rei cognitione hue 
confirmavit. Sed revertendo ad La-Peyrouse, hoc juvat observare; ipsum 
Hist. abr., loquutum fuisse de affinitate suae plantae cum St. hirta 
« Voisine du S. hirta »: cur gnarus homo de affinitate speciei loquutus, 
eam pro remotiori, nec pro affiniori stirpe declaravit? Evidenter quia 
haneine, quidquid dixerit Suppl. ignoravit. Ego vero Stachydi alpinae, 
salviaefoliae , germanicae potius quam hirtae affiniorem dicere malim. 
Hujus S. hirtae specimen desideratur in Herb. La-Peyr.; invenitur in 
Pyrenaeorum extremis regionibus maritimis, deque ea egit La-Peyr.; 
Hist. abr. pl. Pyr. p. 236. n. 7., ex Loiseleur (Bayonne). Reperio 
apud Bentham Lab., ut etiam apud Spreng. Syst. Veg. 2.p. 736. 
n. 40., Reichb. Lc. p. 5. n. 4. (non a Griseb, Rum. Bith.), relatas 
ad nostram speciem, ceu synoyma, aut varietate S. obliquam Waldst. 
Kit. pl. rar. Hung. T. 2. p. 142. t. 133. (cum n. 134. in tab.), et S. 
orientalem Vahl Symb., Fl. Graec. Sibthrp. C. 6. p. 48. t. 560. Reapse 
figurae istae, sat similes inter sese sunt, ut videantur ab eodem typo 
erutae, sed a nostra specie illas recedere diceres, ut primo oculorum 
ictu apparet, floribus ochroleucis; caeterae differentiae ex attenta spe- 
ciminum eis adpositorum comparatione patefient. 
Specimen S. valentinae nomine, a Costa dono datum D.° Grau, 
vidi Berga, die 19. Maj. 1861. in hujus Herbario (T. 4. n. 75.); hoe 
potius monstrosum speciei statum refert caule elongato, subnudo, foliis 
inferioribus minimis, : 
Contendunt Bory Chaubard Morée n. 767., Pélop. n. 921., S. he- 
racleam Allioni ipsissimam esse St. creticam L. Sp. p. 812. Ast quoad 
illorum plantam, in qua flores ad viginti pro quovis verticillastro nu- 
