445 
Da (6,2. ai., Dietro Fl. Bor. v. on. 192.. Siara HM DT RIO NOIE RC LR ET 
Rer Er. LI, Dalech. Hist, pl. Lagd. 8. p. 1907, £ iala Di CON E EET ET 
9| Flor. Jul. Sept. Fruct. Aug. Octobr. 
Legi in Pyr. Cantabr. sub Azpeitia, secus flum. Uriola, die 22. 
Aug. 1857, in Pyr. Catal. ad Camprodon, die 24. Jul. 1846. 
Corolla sub-saecata: anulus pilorum intus, in tubo, ut in S. sylva- 
tica, sed quidquam magis sinuatus. Semina ovoidea. Odor herbae potius 
ingratus (et fuit Detonica foetida Gesn. Coll); neque flores grate olent. 
Non video quo melius quam huie speciei adduceretur Calamintha 
aquatica Camer. Epit. p. 483. Istum in Hort. Med. p. 164. lin. 9. lo 
quutum fuisse volunt de hae S. aquatica, sed quum ibidem ille dicat, 
ipsam variare flore luteo, tunc eum rem potius commentitiam tracta- 
visse ratus sum; quia si maculae luteae interdum conspiciuntur in co- 
rolae fauce, ipsam tamen corollam prorsus luteam neminem vidisse au- 
divi: albentem vero non inficiabimur. 
Quae stirps ad Toulouse provenit huic proxima, foliis fere omnibus 
petiolatis, habita est a Timbal (Act. Congr. Scient. de Franc. 19. 1852. 
p. 218), nee non a Noulet (Fl. anal. Toul. 1861. p. 131.) pro S. am- 
bigua Smith, cui num revera respondeat dubius haereo. Caeterum planta 
dubia, quam plures ad S. palustrem; Hooker, cum Arnott, et Babington 
ad S. sylvaticam referendam censent, ut supra retuli. Revera Smith 
planta non bene firmata est, nam proportio corollae cum calyce ad- 
modum in Labiatis ludere unicuique hodie compertum habet. Forte 
haec planta non est semper eadem, si revera, uti quidam suspicantur, 
hybrida est ex S. sylvatica, et palustri; cf. et Bentham in DC. Pr. 
P. 12. p. 470. n. 34. Eam S. palustri-sylvaticam (cum dubio) nuneu- 
pavit Schiede. De Plnts. hybrid. p. 42. n. 9; contrario, S. sylvatico- 
palustrem W. Meyer Fl, Hanv. p. 427.; videas etiam Sonder, Hamburg 
p. 332; et cf. Nolte, Fries, Koch, Jungst, Brébisson, Crépin; Schultz F. 
etiam, qui plantam hybridam in S. ambigua Sm. videre recusant. Obser- 
vationes et figuras de ea habes apud Sm. Engl. Bot. v. 80. t. 2089., 
Flor. Dan. t. 1877., Reichnb. Pl. er. C. 3. t. 222. f. 369., Icon. C. 28. 
p. T. t. 1215., Sturm Heft 84. St. ambigua a me lecta, die 30. Jul. 
1862. ad St. Girons, accedit S. palustri (cujus anulum in tubo corollae 
inferiori fert), sed cum ea conjungere nollem, adeo facie recedit. Bene 
representatam video in Flor. Dan. t. 1877., in Engl. Bot. l.c. (si ex- 
cipias folia ima latiora), et in Reichnb. Pl. er. C. 3. t. 222. (infl. tant. 
longr.). Eam esse prolem hybridam mihi non constitit; msi ed pen 
censere velimus stirpes, quae e diversis parentibus exortae, ferti TM 
beneficio nactae, perdurant, seseque diffundunt: cf. Linn. Amoen. . 
6. p. 296. Suspicio etc. 
cud ceu simplicem synonymon plant 
acta observatione, quod nimium est. : "aen 
Tanta generis Stachydis affinitas est cum Betonica, am — ife 
characteres inter utramque distinctionis, facies S. I] 
ita cum Betonica officinali, vel purpurea pete ca ? P bent 
erectae cum  Betonica flava cognatio (succedente Stdertt ag re 
hasce plantas sub uno comprehendere genere, relicto incerto x em n 
nomine, ultra evecto illo Betonicae. Pili, qui mm speciem anui, 1 Boia 
rupte, ad basim staminum sunt colleeti in Stachyde aquatica, 1 
” 
”" 
am adduxerunt, nulla de ea 
