447 
Legi in Pyr. Navarr. ad Monreal, prope Idozin, ubi enatus est ille 
Espoz y Mina Gallorum terror. Observavi sub Ustou ad dirutum ca- 
stellum vulgo Avogarda; ad Toulouse, ad Olot, alibique. 
Statura sub-pedalis: herba pallida, odor gravis. Tubus corollae non 
brevis, neque absolute, nec proportione acta cum calyce, quapropter 
perperam talis declaratur a DC. Fr. 3. p. 547., iterumve cum Dub 
inter generis notas, et ab ejus sectatoribus Lorey, Dur. Fl. Cót d'Or. 
p. 697., Lestiboud. Botanogr. Belg. p. 161., Lloyd, Loir. infer. p. 354., 
Mut. Fr. 3. p. 32. 
Corolla tota albescens, labio inferiore sulphureo, in medio punctis 
rubris picto; corolla tota extus pubescens; ver marginem undulato- 
crispa; anulus pilorum intus semicircularis descendendo versus labium 
inferius. Nuces sub-triangulari-compressae, nigrescentes, rugosae, ni- 
tidulae. Planta pubescens; folia floralia abmucronata. Multa sane re- 
prehendenda sunt apud DC. Duby l.c., sive quoad improprietatem 
dictionis, futilitatem , falsitatem etiam. Sed mea planta revera cum 
Linnaeana identica? De hoc semper dubitavi, et parum abfuit quin 
pro peculiari specie proponerem, ex quo vidi apud Benth., Lab. p. 554. 
n. 66. dictum de S. annua “ anulus internus omnino nullus: achenia 
laevia , quas aliter se haberi in mea stirpe clare percepi. Nee Gaudini 
descriptio ad specimina mea satisfecit, 
In figura Flor. Dan. t. 2541. video plantam adscendentem, plu- 
rimis ditatam ramis, folis praeditam basi angustis, floralibus integris, 
calycibus non aristatis, labio superiore corollae sub-fulvescente. Jac- 
quini figura, cui similis est altera ex Engl. Bot., Suppl., offert plantam 
foliis ad tertiam ferme partem integris, dentibus longioribus praeditis, 
nec tam frequentibus crenis, superioribus fere omnino integris; ad hoc 
et planta glabrior apparet, et ejus habitus laxior. Haee respondet 
plantae a me alibi visae, vel lectae (Bononiae in moeniis 1827.) a qua 
quidquam differre videtur stirps per Pyrenaeos meridionales obser- 
vata, cum qua reapse quadrat Morison icon; sed miratus sum, ipsum 
(p. 389. n. 14.) illam dixisse viventem in agris septentrionalibus Angliae, 
et dein videre stirpem tantummodo novissime receptam in Flora an- 
gliea (l.c. 1830.) non absque suspicione apud Hooker ipsam, exoticae 
originis, in Angliam recentem inlatam fuisse: ubi habebatur pro specie 
germanica, et gallica, in hortis ingressa apud Britannos anno 1713., 
ex Ait. hrt. Rew. ed. 2. T. 3. p. 401., et ex Don 's Hrt. Cantabr. ed. 
13. p. 386., qui rei notitiam susceperunt, forte, ex Philosoph. transact, 
n. 337. p. 196. n. 64. 
Stachys maritima (Donati) L. Mant. dvi dits 
Be pai, se'epy, (1601) p Modes Rana, GE wii ang n. 23t; LacPoyr, Herb. et 5; hirta 
La Pepe, feb, boscone Terr ts. Hit, Vinden, kd: fue i js U Ab £6. 
Zannich. Vnz. p. 247. t. 19. Bocc. Mus. Pint. p. 164. t. 127. 
9| Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul. Aug. in litore orient., rara. 
Legi in Pyr. Catal. prope San Feliu de Guixols, die 13. Jun. 1860. 
Habui a Massot ex Canet 
3 A à bet 
: dici : dieunt, sed hoc non semper ha 
Folia superiora integerrima plures di : 843. Anulus in inte- 
locum ex observatis ad Argelles, die 8. Sept. 1 : 
riori parte tubi corollini ad superiorem tubi partem est interruptus. 
Flores admodum fragrantes sunt. 
