449 
declarant Desf. Atl., Benth. Lab., Bert. Ital., Moris Sard., Guss. Sic 
Et talem se exvelavit in Horto Paris, ex Desfontaines, in Horto Gis. 
tabrigiensi, ex Don. 
Non omnino mihi satisfaciunt descriptiones legendae penes L. Sp. 
Desf. Atl, All. Ped., Dub. Gall., significantes plantam prostratam, pro- 
cumbentem, aut diffusam , quasi habitu similem Sideritidi romanae 
quod aliter certe se habuit in individuis a me visis, caulem sata 
adscendentem et erectum offerentibus, quemadmodum Bertoloni, Gus- 
sone, Moris aliique eos describunt: erectum caulem vidisse quidem 
Clusium testatur icon ab eo tradita, a Lobelio suscepta. Loiseleur, qui 
in eadem occidentali regione videbat dicit: “ Variat caule erecto et caule 
prostrato ,; item Sebast., et Mauri observant: “ Caulem adscendentem 
esse vel erectum , Rom. Pr. n. 663.; et sic demum plures, ut dixi, 
quibus addas etiam Benth. Lab., et in DC. Pr. P. 12. p. 481. n. 89. 
Linnaeus, insuper, flores absque involucro descripsit: quo sensu? ille 
idem, qui Stach. alpinam, Fuchsii, et creticam, verticillis (sic) involu- 
eratis descripsit! Petit Gussone Lc. p. 79. “ An ob bracteolas saepe obli- 
teratas (Linn. Sp. pl. p. 813.) flores absque involucro describit? Berto- 
loni le. p. 157. putat dictum a Linnaeo de bracteolis exiguis, setaceis, 
caducis. Ego credo inconsiderate loquutum fuisse Linnaeum. Clusii icon 
folia floralia, quidquam minora, prae speciminibus nostris, repraesentat; 
adstant tamen, et Linnaeus Clusium citavit! 
Bettonica Oribas. (Medic. Collect. 1. 11.), Tournef. De magna 
Bettonicae cum Stachyde affinitate dixit olim Ludwig, Definit. Gener. 
(1747.) p. 59. ced 
Vettonicam antiquorum , eum Gallis, Betonicam scripsit Oribasius; 
quidam putant rectius restituendam Vettonicam, a Vettonis Hispaniae po- 
pulo; sed tune surgit Plinii auctoritas despieienda, quia plures persuasi 
sumus, ipsum (Nat. h. l. 25.c. 8., vel 46.) e duobus Dioscoridis plantis 
(Cestro, sive psychotrophone; Britannica, seu Bettonica) unum compe- 
gisse monstrum sub sua Vettonica. Ast suscipiamus nomen a Medicis, 
cum vulgo, receptum, declaratione acta, nomen generis principem fuisse 
Cestrum Dioscoridis! Non ignorato, imo fatentibus, librum percelebrem 
de specie prototypa, Antonio Musae (false descriptum), Vettonicae no- 
mine fuisse inscriptum: verum quum Bettonicam hispano more (ubi 
pluries nomina propria incipientia cum V, in B conversa audivimus) 
recipimus tune Bettonicam, neque Betonicam scribendam esse duximus, 
eum Hoffm. G. De medicam. offic. (edit. 1738. p. 146.) I. 2. c. 91. 
Bettonica purpurea (Dioscorid.) G. Bauh. Basil. p. 6T. Pin., Tournef. 
Elém. botq., et Inst. r. hrb. 
i ; Comm. in Dioscor., 
sh e Sf rupe Gre. Nr ibi oil EE 
n. d.. Bert. 6. p. 135., n. 1., Gaud. 4, n. 1331., Gmel. Bad. Alsat. T. 2. n. 995, DC. Dub. i 
Willk. Lang. n. 2358., Benth. in DC. Pr. P. 12. p. 460. n. 4. Stachys Betonica — : am = 
n. 3. B. offic. La-Peyr. Herb., et B. stricta Ait. La-Peyr. Herb.; item Renth. Cat.; B. pey 
i s 2. p. 
Timb.; B, vulgaris Zannich. Op. posth. bot.; B. usualis Ovid. Monna. na ta i 
115.; St. officinalis Trevisan. Engl. Bot. v. 10. n. 1142., Curt. FL Lond. ed. "A. Schk. Handb 2. 
Dan. t. 726., Sv. Bot, v. 4, t. 284.. Bull. Herb, Fr. t. 41., Schra $1 bes, EE: 
t. 160., Fl. Bat. v. 4i. t. 828.. Dietr, FI. Bor, v. 14. n. 783., Sabb. Hrt, Rom. E t. 1917., 
Reichnb. PI. er. C. 8. t, 710. f. 952. et t, 712. f, 954., et t. 711. f. 993. [varte i POS p 75. t 483., 
Savi Mat, med. p. 23. t. 15., Turp. FI. med. T. 2. t. 69., Plenck lc. ph. mee pr: niet Heb. f. 
Woodv, Hook. Med. bot. V. 2. p. 354. t. 128., Tournf. Inst. r. hrb. ee ni i 198. Zanbich. 
i4 88., Matth. p. 944., Camer. Epit. p. 681., Fuchs. Hist. st. p. 390.. Tra L4 $0. vers; Lob. Obs. 
nz. p. 37, t. 240., Rivin. Mupt. irreg. ti 23. f. 1., Lenorm. Cod. Paris. fol. . 
29 
