418 
tham. Pourret, in Herbario suo Matr. asser., varietates floribus rubris, 
et luteis una comprehendit sub Teuerio Iva. Porro A. pseudo-Iva de- 
serta a DC. in Syn., dubia species Duby, et Loisel. Gall. ed. 2. T. 2, 
p. 5. n. 5., compressa a Mut. Fr. 8. p. 95. n. 2. hodie a nullo am- 
plius sustinetur. 
Pauca semper exempla plantarum florem rubrum in luteum ver- 
tentium, sunt tamen aliqua, ex. gr. commemorabo: Primulam Auri- 
culam, Viciam sativam, Chabraeam vulgarem, Githaginem segetum, 
Adonidem flammeum, et Ad. aestivalem, Orchidem sambucinam, Iri- 
dem pumilam. 
Ast nulla forte planta adeo variabiles colores offert ac Ouroupana 
guianensis Aubl. Guian. Fr. p.117, et 170.; quae Rubiacea, teste 
ipso Aublet, eos spectandos praebet luteos, albos, virides, rubros, rufos, 
fulvos, et nigricantes. In ordine Cruciferarum adeo notabilis est Chei- 
ranthus mutabilis L'Herit.; in Malvaceis, ille bene notus Hibiscus mu- 
tabilis; in Melastomaceis, Lasiandra versicolor Naud., et Clidemia mu- 
tabilis DC.: Hortensias, Dahliasque, Gladiolum versicolorem, Iridem ver- 
sicolorem, unusquisque nostrum consideravit, facilius adhuc Violam tri- 
colorem, Pulmonariam angustifoliam, Myosotidem versicolorem, Symphytum 
majus, pauci vero illam Rheriam mutabilem Aug. de St. Hilair., Me- 
lastomaceam Brasiliensem , praebentem flores coloris differentis, prout 
diversa est ipsorum florum aetas qua progrediente mutantur. Ita ut 
in eodem individuo miraberis variatissimos flores, jucundo sane 
spectaculo, pari ac illud Francisceae mutabilis (Scrofularinea), et Fr. 
latifoliae, de prima mihi referente Bertoloni J.; secunda a me visa 
Florentiae, die 22. Maj. 1874. , flores violaceos, et albos in eodem 
individuo gerente. Sunt etiam Ranunculorum species (asiaticus, Po- 
lygala Chamaeburus) luteum colorem in rubrum, vel in phoeniceum 
vertentes. 
Labiatae repudiatae. 
Salvia Horminum (Theophr., Dioscor.) L. En Roussillon La-Peyr. Hist. 
abr. pl. Pyr. p. 13. n. 2., sed false; et Florae Gallicae aperte recu- 
sarunt Godr. cum Gren. Fr. 2. p. 715. 
Salvia Ethiopis (Dioscor.) L. Culta in nonnulis Hispaniae hortis ad 
Vieille vallis Aran inlata fuit, ubi una et altera vice fortuito prosilit, 
et hoc suffecit La-Peyrouse, ut ex simili ad Perpignan successu, eam 
m Roussillon, et ad Vieille indicaret, le. p. 15. n. 10. Asseruit mihi 
serne, se per Pyrenaeos spontaneam nunquam vidisse, obviam ei ad 
Asterri de Aneu (Noguera P. aillaresa), sed manifeste ex horto profugam. 
Novi ab amico Dunal ipsam in Cebennis vivere, quod confirmavit Godr. 
cum Gr. Fr. 2. p. 671. Ast ex utroque Pyrenaeorum latere tutiores 
Florarum scriptores in Pyrenaeis non indicarunt, oblito bono illo Philippe. 
. Salvia pyrenaica L. Sp., quae denique pro S. virgata Jacq., Murr. 
Ait. recognita est. Linnaeus illam statuit fidens Hermanno: « Hormi- 
num Pyrenaicum glutinosum Anguriae folio Domini Fagon, Schol. bot. 
P aris », Parad. Batav. p. 187. eum icone, et ex Pyrenaeis montibus aece- 
pisse eam F agon, ipse testatar Hermann p. 188. La-Peyrouse l.s.c. p. 14. 
n. 6. admisit eam sub eadem fide, et specimina se vidisse dicit in Herbariis 
‘ournefort, et Vaillant, ubi de loco unde illa proveniebat nulla erat 
