416 
n. 5., ibidemq. p. 711., Godr. Gren. Fr. 2. p. 509. C, svecica Mertens Venedig, Bertol, 2, p. 394, n. 4., 
in Obs. sub C. maculata p. 322. n. 3.). C. minor, et C. aspera, et C. major La-Peyr. Herb.; C. quin- 
quemaculata Wahlenb. Fl. Carp., ex Griseb., et Schenk It. Hung. n. 167. (ablata a C. maculata M. 
a Bieb., cui retulerant Reichnb., DC. et Ledeb.) restituta Koch sententia. Mill. Icon. t. 91. vix., Sturm 
Heft. 68., Reichnb. Pl. cr. C. 5. p. 40. t. 466. f. 658., Icon. C. 28. t. 1295. f. 4. 
Flor. Jun. Jul. Fruet. Aug. in Pyren. mediis, praesert. septen- 
trionalibus editior. 
Legi in Pyr. septr. med. au Pic de Gard, contra Arghenos, unde 
frastulum de Herbar. Parentau mihi largiebatur egregius Montané. 
Habui ex le Pic de Lleris a Philippe, et a Deville; ex Mijanes ab 
Authier. Deville observabat etiam al Campanau d'Oncide (Barousse), 
Timbal in m.* Cagire, et ante eum Parentau. 
Perennis certe est planta, mecum asserente etiam Parentau, qui 
eam per longam annorum seriem coluit, observavitque in suo horti- 
ticulo ad St. Beat. Dubia tune evenit denominatio C. glabrae Mill., 
qui plantam annuam declaravit: neque Milleri figura mihi placuit, non 
solum quia undique imperfecta, sed nec facie bene meae plantae re- 
spondens. Relata insuper ei est a Miller C. flor. e rubr. purpur. G. Bauh. 
Pin. p. 258., quam, spectato Clusii loco a G. Bauhino relato, C. re- 
tortae potius facimus! Sunt qui eam velint C. majoris, cui speciei re- 
lata jam fuit a Desrouss. apud Lamk. Dict., a Willd. Sp. pl, a DC. 
Fr., cui a L., a Roem. Schult. Syst. veget., denique a Koch. 
C. major Schk. Handb. p. 102. n. 322, tab. 30., a Gaudin dubi- 
tanter relata, mihi non recipienda videtur, eamque libentius ad C. ma- 
jorem relinquerem. Agitur de planta annua, in qua flores, ut ipse fa- 
tetur Gaudin, (addam spectata filamentorum cum antheris proportio) 
nos ducunt potius ad C. majorem, apud quosdam, et Gaudin etiam, C. 
asperam. 
Cerinthe, etc. Moris. Hist. pl. Oxon 3. S. 11. p. 446. n. 7. t. 29. f. ult. 
n. T., a Roemer, et Schultes huc, cum dubitationis signo, allata est. Reapse 
frustulum e superiore plantae parte ibi delineatum non repugnat cum 
nostra stirpe, quae perennis est, nec annua, ut illi declararunt: ast 
quum agatur de stirpe e Virginia educta, locus ille tute accipi nequit, 
imo relinquendus est. 
Onosma Neotericor. Quamnam plantam hoe nomine indicare vo- 
luerit Dioscorides, l. 3. e. I31., et pone eum, ferme, Plinius, Nat. h. 
l. 27. e. 12., vel 86., prudentiores viri, nunquam declarare audebunt. 
Commentatorum plures adposuerunt nomen istud ad speciem Ordinis 
Boraginearum satis diffusam per Europam orientalem, et australem 
etiam, quae est On. echioides Neotericorum. Quae interpretatio recepta 
a Desfontaines, rejecta, merito, fuit a Sprengel, Comm. in Dioscor. T. 2. 
p. 556., qui Anchusam undulatam potius, aut Lithospermum repentem 
sustulisset; sed hoe non impedit, quin Sprengel Gen. pl. n. 616. genus 
Onosma Dioscoridis indixerit. Miror hanc dubiam denominationem sa- 
gacitatem Adanson, Scopolique effugisse: nec percipio quomodo illa 
eadem mihi silentium imponat. 
Onosma angustifolium (Columnae) Lehm. Asperif. P. 2. p. 361 n. 261. 
Column. Ecphr. l. infr. cit.o O. echioides Quorund.. Willk. Lang. 2. n. 2490. O. cinereum Sieb. 
ex Lehm., Roem. Schult. Syst. Veget. V, 4. p. 749. n. 13. O. echioides La-Peyr. Herb. Anch, echioid. 
lut. Cerinth. flor. mont. Column. Ecphr. p. 182. descr., et p. 183. fig. exter. Sabb. Hort. Rom. * 
t, 32., Zannich. Vnz. p. 255. (excl. Syns.) t. 231. vix. G. Bauh. in Matth. Commnt. ed. e p. 704. vidtr., 
Dalech. Hist. pl. Lugd. 2. p. 1002, f, 1. ead., Lagun. in Dioscr. p. 301. f. 1., sed exortae e Matth. 
p. 994. vix., hujus loci videntur. Zwing. Theatr. TA p. 899. f. 2, cf. 
