477 
9, Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul. Aug. In Pyr. merid. med. orient,, 
eum Olea, quam raro excedit. 
Legi in Pyr. Arag. contra San Juan de la Peña ad pedem montis 
Stae Leucadiae, die 29. Maj 1850., ad Fiscal, die 22, Jun. 1845.; in 
Pyr. Catal. Conca de Tremp ad Siaîl, die 28. Jun. 1861.: ex viciniis 
de St. Aniol habui a Bolos. Vidi penes Viollet ex Venasques lectum 
a Lezat. Ego observavi ad Voltajia, ad l' Ainsa, supra Campo ad Lliert, 
pone el Turbon; sub San Esteban vallis Isavena, ad Castello de la 
montaña Pyr. Catal, et ad St. Ant. de Galamus. 
Radix fusca, nigricans, exploranda foret pro tinetorio usu, ut Ono- 
chites tinctoria N., Arnebia tinctoria Forsk., aliaeque in hoe Ordine 
species, im eodem genere etiam O. tinctorium M. a Bieb., etc. 
Folia, ni forent setae, nitida, Flores ochroleuci, copiosi, magni, con- 
gesti, nutantes puleram efficiunt plantam, caeteroquin parum insignem. 
Corollae dentes acuti, sed exquisite revoluti, acumen idcirco occultant. 
Antherae vix laeves sunt, scilicet, non serrulatae ; sed per marginem 
obseure denticulato-scabrae, filamentorum portione libera longiores, Pe- 
dunculi, acta florum foecundatione rigidi eveniunt, et eriguntur, inde ra- 
cemi fructigeri laxiores fiunt. — 
Citatum Columnae locum cum nullo alio confusum a G. Bauh. 
Pin. p. 255. n. 3., cum mea planta quadrantem, ad On. montanum re- 
tulit Smith, Graec. Prodr. n. 422., cujus tamen characteres speciei 
meae non conveniunt. Hane Columnae figuram (cujus moncam imita- 
tionem reperimus apud Moris. Hist. pl. Oxon, 3. S. 11. t. 27, f. ante 
ul. eum n. 2.) suscepit etiam Bertoloni, It. 2. p. 321., cum harum 
plurimis de suo O. montano sub quo plures compegisse diversas species 
Bertoloni facile est percipere. Susceperunt quidem Moretti, Bibl. Ital. 
T. 28. (1822.) p. 340., et Gussone Sic. Synops. p. 226. n. 1. de illorum 
0. montano, cujus planta cum nostra admodum propinqua est, ast setis co- 
piosioribus (basi stellatis) praedita. Istud locum Columna sibi vindicat, et, 
ut videtur, jure merito. Etiam DC. Pr. P. 10. p. 58. n. 7. refert. O. 
montanum Sibth., et Sm. cum eadem Columnae prolatione, et cum O. 
cinereo Sieb. ex Apulia, cui relatus fuerat Columnae locus, ut videre 
est apud Roemer et Schultes, Le. superaddita quoque Sabbati figura, 
Hrt. Rom. 2. t. 32., quae reapse a nostra planta parum diversa est, 
offerens stirpem qualem cultura paululum mutatam sese exhibituram 
fore facile credas: elatior est, laxior, et tenerior apparet, sed faciem 
cum mea convenientem ostendit , quam idcirco pro O. montano non- 
nullorum habendam esse censeo, ad se trahens O. stellulatum Waldst 
Rit, et Reichnb. Icon. C. 28. t. 1312.; fortassis etiam O. Chaubardi 
Mut. Fr. 9. p. 426. Ast Columnae allegatio relata ad O. echioidem, ut 
fecerunt plures, ex. gr., Desf, Fl. Ail. p. 161., Savi Bot. Etr. v. 3. 
n. 986., Seb. Maur. Rom.Pr. n. 232. , qui forte omnes O. montanum 
Prae se tenebant : magnum , pro certo, errorem constituit ; nam 0. 
echioides Nuperiorum (derelicto Linnaeo, et forte adhue melius mutato 
nomme tot ambagibus cireumvento) diversissima species est, septen- 
trionalis potius planta, eujus figurae, ne Sehkuhriana quidem oblita, 
Handb. t, 31, , vel Weber Alp. Pflanz. 3. t. 297., defectu specimi- 
num, consulendae erunt, ad hane sibi firmandam sententiam. Plures, 
Pro certo, et valde distinctae species deambularunt sub O. echioides 
nomine, 
