418 
Onosma echioides (Pen. Lob. Advrs.) L. Pyrenaeorum orientalium 
spontaneum dicitur a La-Peyrouse, a Bentham, a Mutel, a Philippe; 
sed perperam, nam species ibidem proveniens est O. angustifolium. 
O. echioidi L. adducitur a DC., Pr. P. 10. p. 61. n. 22., cum nota 
filii Ibid. p. 62. 1., O. Gmelini Ledeb. fuleitum Onosmate Gmel. Sibir. 
4. p. 16. n. 18. t. 40., ut videre est in Flor. Atl. p. 184. n. 3: ast 
quis non commovebitur inspiciendo in pagina anteriore ejusdem Florae 
Alt. n. 2., eamdem Gmelini prolationem relatam ad O. simplicissimum 
Liun.? Postremo emendavit Ledebour, Fl. Ross. 3. p. 126. n. 7. Gme- 
lini eitatum primae speciei plane et omnino firmando. 
Onosma elegans Nob.! : 
Anch. lut. Dalech. Hist. pl. Lugd. 9. p. 1102, f. 2.. quoad faciem. 
9) Flor. Jul. Aug. Fruet. Aug. Sept. In Pyr. Arag. Catal. montan. 
edit., solo calcar. 
Detexi et legi in Pyr. Aragon. a la Peña Montajiesa, die 15. Jul. 
1845., iterumve collegi flor., vel fructifie. , diebus 25. Aug. 1845., et 
30. Jul. 1853., ac 6. Sept. 1850. Dein in in m.* Turbon, die 16. Jul. 
1861. Habui e Pyr. Catal. de los Rasos de Peguera a Grau. 
Puleram et elegantem plantam summo cum gaudio in loco natali 
admiratus sum, mox conturbatus. a difficultate eam bene denominandi. 
Generatim humilior est prae O. angustifolio, sed robustior, validio- 
reque radice pollens; folia latiora, lanceolata gerit; inflorescentiam elon- 
gatam, nec contractam; corollas breviores, et latiores; antheras serru- 
latas; semina deltoideo-aeuta , matura livida, nitidissima , lucida. Nec 
tubereula, nee stellas in ea percipio: quae in O. angustifolia conspicua 
sunt. Loca tam edita eolit, ut species alpestris merito dicatur. Materies 
colorata adeo in radice abundat, ut ab O. arenario semper remotus appa- 
reat, quum in hoc materiem istam parvissimam, aut nullam declaraverint 
Auctores Operis Pl. rar. Hungar. T. 3. p. 309. Habitu, et facie proprius 
accederet mea species O. stellulatae Walldst. Kit. Pl. rar. Hung., T. 2. 
p. 189. t. 173. sed istius characteribus non respondet. 
Figura Plantiniana, Anchusa ete., Clus. Pann. A. p. 678., sive 
Clus. Rar. pl. h. 2. l. 5. p. 165., vel Dod. Pempt. ed. 1. p. 619., 
aut ed. 2. p. 630.; imitata a J. Bauhino , Hist. pl. 3. 1. 32. p. 582, 
ac ex hoc a Chabraeo, Seiagraph. p. 516. f. 4., nee non a Moris. Hist. 
pl. Oxon. 3. S. 11. t. 21. £. l., ad O. echioidem (chaos) a quibusdam 
allata fuit; aliis O. montanum est; ea cum mea planta quadrat, ut 
parum ab eo recedit A. lutea Pen. Lob. Advers. p. 248., Icon. t. 578. 
f. 1., generatim neglecta: aut ego immerito stirpem sejungo, aut nimium 
diu confusio de istis perduravit. i 
O. elegans C. Koch cadit in O. sericeum, fide Ledb. Fl. Ross. 3. p. 128. 
: Echium L. Numen Heracleense, ex Spreng. Gen. pl. n. 617. 
Echios Plinii, Nat. h. l. 25. c. 9., vel 58., difficillimae interpretationis est. 
Echium vulgare (Brunfels) Clus. Rar. pl. h., G. Bauh. Pin., Ray, 
Tournef., Seguier, L. 
Brunf. Herb. 1. p. 111. Koch p. 577. n. 1., Bert. 2 347. n. 5., Gaud. 2, n. 394., DC. Dub. p. 
Fes n. 1., Willk. Lang. 2. n. 2458. La-Peyr. Herb. s.l., è E. italicum La-Peyr. Herb., et E. grandi 
ibus La-Peyr. Herb.? E. Wierzbickii Hbr. 1., ex DC, et Crépin, duceSieber.; E. tuberculatum Gilib. 
xerc. phyt. Engl. Bot. v. 3. n. 181. Flor. Dan. t. 445,, Flor. Bat, v. 3. t. 192., Dietr. Fl. Bor. Y. 2 
