482 
Vitm. Summ. pl. p. 398. n. 9. E. italicum Asso Arag. Syn. p. 21. 
n. 160. mihi est E. pyramidati synonymon, cum Æ. flore albo, et carneo 
Grisley, Virid. Lusit. p. 34., ab ipso Asso addueto. 
E. paniculatum Lagase. Gen. Sp. pl. p. 10. n. 136., cujus arche- 
typum ex Hispali vidi in Herb. Hrt. bot. Matrit., mihi videtur eadem 
species; revera corollas vix calyce longiores ostendit; sed eas, cum 
Lagasca, calyce breviores ego non dicerem. Ast ludibunda nota haec 
est, in quam ego non insiderem ad speciem sistendam. Ipsum £. La- 
gascae, compilatorum more, dixerunt Roem. Schult. Syst. Veg. 4. p. 27. 
n. 59. Prudentius DC. inter species non satis notas recenset, Prodr. 
P. 10. p. 25., itemve, nihilo addito, Willk. Lang. n. 2469. Nomen 
La-Peyrouse pyramidale, vix latinum, in pyramidatum correctius ver- 
tebat DC. Alph. le. Alterum La-Peyrouse synonymon ab eo, ut a 
Bentham, Loiseleur, Mutel, allatam , E. luteum ex La-Peyrouse Her- 
bario rejicio, et Lagreze Fossat, Tarn. Garonn. p. 250., ut et Godr. cum 
Gr. Fr. 2. p. 521., arguo, qui Candolleos sequuti illud reportarunt. 
Interim, si Æ. italicum L. Sp., et Mant. pro eadem specie habuerunt, 
eur Linnaeanum nomen, ut Loiseleur, Mutel, Bertoloni fecerant, non 
receperunt, novumque sine necessitate confecerunt Candollei? 
Surgit quaestio de primo speciei auctore. Non fugit a nostra stirpe 
Ruellii descriptio, sed, verisimiliter e planta Parisiensi desumpta, non 
sinit hie locari. Suam plantam anglicam dixit Lobelius, etiam cum Pena 
Adversar. p. 249., et credo tune revera anglicam stirpem prae oeulis 
eos habuisse, unde potius ad E. violaceum foret gressus, ut Smith pu- 
tavit; non, certe, ad E. plantagineum, cujus voluisset Bertoloni, Ital. 
2. p. 350-1., errore, cum quibusdam aliis communi, existimans 
hancine speciem Anglieam quoque. Sed figura a Lobelio oblata, ex 
officina Plantiniana, a Dodonaeo quoque suscepta, quamvis folia nimium 
manifeste venosa offerat, attamen potius E. pyramidati videtur. Acce- 
dimus Courtois, qui loeum Dodonaei pro E. altissimo potius interpre- 
tatur. Ast, admissa distinctione duarum dictarum specierum, illico per- 
spicitur Plantinianam illam figuram cum Æ. pyramidato potius qua- 
drare, a quo non respuunt parvae notae ad eam adjunetae a Dodonaeo. 
Rejeetis iis, inexorabilis lector confugiat ad Camerarium, et post eum 
ad J. Bauhinum , qui ex agro Monspeliensi novit speciem, ubi nos 
quoque eam (ut ad Narbonne) abunde offendimus, et est Lycopsis mon- 
| speliaca, floribus dilute purpureis, et albis, Morison Hrt. Reg. Mes. (1669.) 
p. 284. lin. 9. seq., sive Ech. maj. et asperius, flor. dilut. purpur. Magn. 
Bot. Monsp. p. 88. 
„Pulmonaria Clus., Tournef. Hujus generis plantae ab Herbo- 
lariis antiquis, eum nonnullis auctoribus, Pulmonariae nuncupabantur, 
sed et Lichenis species eodem salutabatur nomine. Primus Botanicorum, 
qui Pulmonariae nomine usus est ad hujus generis nostri stirpes de- 
signandas fuit Clusius, quem ego libentissime ceu generis auctorem sa- 
luto, eo magis quia ipse plures generis species perbelle percepit, 
illustravitque 
Pulmonaria officinalis (Hildegardis? Matth.) L. Syst. Veget. ed. 13. 
Matth. Comm., ed. Valer. 1548. p. 539. lin. 4, seq. Desideratur in ed, 1.a 1544.! Lungwurtz Hild. 
2. 80., ex Spr. h, r. hrb. p. 227. Bert, 2. p. 309. n. 1. Gaud. 9. n. 396, De Notrs, Reprt. Kl Ligust 
n. 1288., DC. Dub. p. 333. n. 4. (excl. var. b), Boreau FI. centr. Fr. (1840.) n. 894. P. offic., et F- 
saccharata Auctor., Koch. p. 578. ns. 4, 9., Willk. .Lang. 2. ns. 2492., 2494. La-Peyr. Herb., et Gy- 
