483 
ME M Dob. doo. P. ralerum 2. Banh: hae pio P. ree SOON PCR AER 
P. pauciflora Gilib. Exerc. phyt.; P. latifolia Ernodt. Virid. Vars., ex Ledb. Ross., P. obscura Du Mort.? 
Flor. Dan. t. 482., et t. 483., Sv. Bot. v. 2. n. 135., Schrank FI. Monac. t. 125., Schk. Handb. t. 30 
Drev. et Hayn. Ch. pl. Eur. T. 1. p. 21. t, 14., Flor, Batav. v. 9. t. 645. Dietr, Fl. Bor. v. 4. n. 245. 
W., F., N. ab Esenb, Pl. offic. t. 187. (exhib. fol. cord., et non); Sabb. Hrt. Rom. 9. t. 26. (acced. 
form. sacchar.); Engl. Bot. v. 2. n. 118. (cum Anglis, sed dimiss. foliis imis). Reichnb. Icon. C. 98, 
t. 1917. f. 2., Pl. cr. C. 6. t. 508. f. 699., et. 505. f. 698. sacchar. non respuenda; Plenck Ic. Pl. med, 
T. 4. p. 43. t. 73., Woody. Hook. Med. bot. V. 2. p. 302. t. 104, Berger. Phytonom. p. 15. cum tab., 
Mut. Fr. 2. p. 311. n. 1. t. 37. f. 292. (nec t. 38. f. 392. ut ipse cit. Mut.); Le Maout Decsn. Botnq. 
1868. p. 177. Matth. p. 1040., Camer. Epit. p. 784., Cord. Hist. pl. crt. 131. a, Plukn. Phytogr. t. 227. 
f. 4., Munt. Ph. f. 232., Lob. Obs. p. 317. f. 1., Icon. t. 586. f. 1., Dod. Pempt. p. 135., Clus. Rar. 
pl. h. 2. 1. 5. p. 169. f. 1., J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 33. p. 595., Moris. Hist. pl. Oxon. 3. S. 11. p. 444. 
t. 29, fae 8, 9. 
9 Flor. Vere; Fruct. Maj. Jun. 
Legi in Pyr. septr. med. humil ad Pech David, retro Puvurville, 
die 24, Maj. 1841. Habui a Deville ex Lientz, Capvern, Balabay ad 
Guillan, Visker. 7 
Distinguitur illico a P. angustifolia seq. racemo laxifloro, floribus 
majoribus, dilutius coloratis. Propius inspecta ostendit pilos in caule 
glanduliferos, folia tantisper latiora, caulina evidentius, longiusque per 
eaulem deeurrentia, anulum barbatum. in corollae fauce paucioribus 
pilis formatum. Revera in corolla inspiciuntur prominentiae, quae squa- 
mas mentiuntur, super quas pili nascuntur, unde anulus reapse inter- 
ruptus adparet; caeteroquin tubus interne glaber. Foliis maximis 
ferme Bardanae aemulis, immaculatis, offendi supra St. Girons in 
m. Buchat. 
Eadem planta a me lecta, denuo observata ad Pech David, mense 
Oct. 1852., ostendidit saepe folia magna, albo-maculata, maculis plus 
minus latis, et confluentibus. Folia, hie loci, basi eordata non offendi, 
ut non vidit Noulet, qui malo ductus consilio, duas optimas species 
hie obvias in unam comprehendit speciem, F7. bass. sous-Pyr. p. 431., 
qui mox, innovationum sectator factus, dispertivit nominibus P. affinis 
et tuberosae, Fl. anal. Toul. ps. 110-1. Num folia cordata oriantur 
solo minus pingui, nee tam umbroso loco, et humidulo, hoe est, quod 
observationibus iteratis definite statuendum restat: cf. St. Amans FT. 
Agen. p. 81. n. 1., Bert. It. 2. p. 811. Errant, etc., Bor. Lc., Lagr., Foss. 
Tarn. Garonn. p. 257. Obs., ex quo praesertim pereipies raro obve- 
nire plantam foliis imis cordatis; attamen hujuscemodi folia interdum 
oceurrere hoe certum est. ; * 
Planta ad le Vernet Pyr. orient. (Conflent) spontanea pro P. sac- 
charata habebatur ab Aug. De St. Hilaire, ut percepi e parva. nota mihi 
benevole tradita de plantis ibidem degentibus; huie formae respondent 
specimina Devilleana in nemore Balabay et ad Visker lecta. 
Recte effatos existimo Balbis, Gaudin, Bertoloni, Lagrez-Fossat, 
e Notaris, Boreau, P. saccharatam cum officinali jungendam esse opi- 
nantes. Item non respuendam eorum sententiam puto (Bertoloni, Haller 
et ferme Gaudin Append.), qui P. mollem cum angustifolia conjunxe- 
runt, plurimis neotericorum synonymis suo loco relatis. Ita de vulga- 
tioribus Pulmonariis cum Hallero, et Linnaeo (G. Bauhino optimo duce, 
in. p. 259-60.) duae tantum superessent species, sejuncta cum non- 
nullis scientiae patruis, et cum ipso G. Bauhino (Le. n. 3.) P. azurea 
Clus. Pann. A. p. 673-45.) Besser Primit. FI. Galie. n. 205., quae 
P. Clusii! Baumgart. Transylv. n. 243., Bessera azurea Schult. Obs. 
P. 27. Hane tamen Wimm. Grab. Flor. Siles. (1827.) p. 165. n. 256., 
Sprengel, FI. Hal. ed. 2. (1832.) n. 238., Meyer G. Fr., Chl. Hanover. 
