486 
Putat Decaisne (apud Jaequmnt. Pl. rar. Ind. or. 1834-44. p. 122, 
Obs.) de Lithospermis oleifolio, rosmarinifolio, graminifolio, et fruticoso 
effici posse genus peculiare, eo quod corollae faux quacunque appen- 
dice careat, et stigma sit, plus aut minus, emarginatum. Acutiori ar- 
tificio genus suum Lithodorae statuit Grisebach (ann. 1844.). 
Reperii in Herbario Coder. specimina Xatartiana, novique, jam ante 
La-Peyrouse, speciem ab hoc novo salutatam fuisse nomine Lith. to- 
mentosi. Egerit ne proprio Marte, vel aliorum consilio, in tanta Her- 
barii, librorumve penuria, hoc non satis liquet. Quocunque modo ipse 
primus speciei detector, et auctor oeulis meis fulget. Coder, in pl. 
exsiec. ad Dufour speciem dixit L. Sancti Anioli, triviali Coderi modo, 
Lithospermum caeruleum (Gesner.) Pellicier, Lobel. 
Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. tab. lign. 21. f. 182. Lith. fruticosum L., Loisel. Gall. ed, 9. p. 148. 
n. 3., DC. Dub. p. 332. n. 1., Bert. 2. p. 277. (in Obs. ad L. rosmarinifol. Ten.); Godr. Gr. Fr. 2, p. 
917., Lang. 2. n. 2496. L. frut. La-Peyr. Herb., L prostratum Willk. Sert. Fl. Hisp. (e loco Navarr.); 
Lithodora fruticosa Griseb. Rum. Bith. 2. p. 85. lin. 15. L. caerul. D. Pelisseri, Lobel. Illustr. p. 107., 
ubi (procul dubio p. err.) corolla pentapet. describitur. L. collinum Salisb. Pr. Brot. Phyt. Lusit. 
sel. T. 2. p. 171. t. 155., Reichnb. Icon. C. 98. t. 1315. f. 1., Garid. Aix p. 68. t. 15.; Pen. Lob. Ad- 
vers. p. 248. f. 3., Lob, Icon. t. 578. f. infer. pess., J. Bauh. Hist. pl. 9. 1. 43. p. 25. f. 2., Barr. 
Ic. t. 1168. : 
ħ Flor. Mart. Jun. Fruct. per /Estat. Per region. mediterr. cum 
Olea, quam parum superat; frequentius obvium per Pyr. Aragon.; at- 
tamen vidi ad Gargalla, Solsona, Cardona, etc. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Pamplona prope Ardanaz, die 26. Jun. 
1844.; in Pyr. merid. Arag. ad Ayerbe, die 11. Jnn. 1858. Obtinui a 
Gautier e Pyr. Atax. sub m.e Alaric, aux Garigues de Mou. 
Praediligit solum calcareum, et loca ealidiora, sed Oleam aliquando 
excedit, frigoris, ut videtur, sat patiens. Planta sibimet relicta erecta, 
aut erectiuscula viget; secta, vel partim depasta aut quidquam mo- 
lestiae passa, undique mox se vergit. Flores primo statim vere exeunt, 
foliis non adhue bene evolutis, suntque, generatim, per caulem sparsi, 
aut in racemum elongatum dispersi: vidi tamen ad Voltaña, et a V Ainsa 
(Sobrarbe) lusum floribus capitato-congestis (more L. rosmarinifolüi), 
in quo et folia longiora, latioraque erant prae illis communium indi- 
viduorum (die 27. Jun. 1845.) unde in individuis istis oriebatur quae- 
dam peculiaris facies, quae se ferme ceu specifica admirari praebebat; 
et singularis fuit varietas ad Ayerbe lecta, caule prostrato, diffuso, 
foliisque majoribus, in quo lusu corollae lobos sex etiam pereepi. Cae- 
terum corollae quidquam magnitudine variant; eorum tubus vix gibbosus, 
impressus, aut plicatus (Endl. Gen. pl. p. 648.), nullimodo vero barbatus, 
angulatus, non extus, nec intus. Stilus corollae tubum superat, expor- 
rectus, stigma bifidum, ovarium quadrilobum (vera Lithodorea). Semina 
plerumque bina matura dicit Loiseleur; ego generatim nucem unicam 
in calyce deprehendi, et hane obliquam, ovatam, sub-acutam, facie 
laevi, qua parte vero (interna) stilo respondet linea prominenti per totam 
longitudinem suam exarata. Carpela quinque in hoc genere extare 
perperam dietum est a Godron. 
La-Peyr. Herb., et Mist. abr. pl. Pyr. p. 86. n. 5., certe per er- 
rorem patriam Bayonne huic speciei fecit. Reperiri in Italia ad Finale 
Liguriae occiduae testis est Smith, qui stirpem paulo antea viderat ad 
Montpellier, et, pro certo, identicam: cf. Sketch of a tour on the Con- 
tinent, ed. 2. V. 1. (1807.) p. 236. Hoc videtur latuisse Bertoloni, De 
