491 
nerat, num planta occidentalis Gallo-Pyrenaea foret a septentrionali 
specie distincta , propinquior L. incrassato (Cupan.) Guss., Sic Syn. 
V. 1. p. 217. n. T., eujus figuram dederunt Visian. Dalmat. (2. n. 
1061.) t. 23. f. 2., et Reichnb. Icon. C. 28, t. 1314. f. 2, 3. Vereor 
ne L. Gasparrini Heldr., apud Guss. Ibid. n. 6. sit simplex lusus 
L. incrassati! 
Onochiles Graecor., ex Dioscor. Alkanna est nomen Arabum 
pertinens ad Lawsoniam inermem L., non ad Ligustrum vulgare cum qui- 
busdam, nec ad Cornum sanguineum cum aliis; neque ego didici hoc 
nomen datum unquam fuisse Lithospermo tinctorio L.: quapropter minus 
aberravisset DC. si pro suo genere nomen Campylocarii servavisset, 
potius quam male consita eruditione errorem quaerere. 
Melius porro mihi visum est, alterum a Dioscoride nobis translatum 
synoymon restituere. 
Onochiles tinctoria (Theophr.?, Dioscor., Plin.) Nob. 
Theophr, Hist. pl. l. 7. c. 9. Diosc. l. 4. c. 24., Plin. Nat. h.1. 28. c. 21., vel 25. Alkanna tinctoria 
Tausch. Flora (1824.) DC. Alph. in patr. Prodr, P. 10. p. 99. n. 10. Moris Sard. 3. n. 858., Willk. Lang. 
2. n. 3488. Lithospermum tinctorium L. Sp. ed. 1. Bert. 2. p. 282. n. 10., DC. Dub. p. 333. n. 4., 
Gusss, Sic Syn. p. 218. n. 6. Anchusa La-Peyr. Herb., absque nomine specifico, ni foret ea planta 
Lem Hist. abr. pl. Pyr. habet nomine A. undulatae (p. 86. n. 3.); L. Lehmanni Tineo, ex Polonio 
bserv. Erb. Gasparr. Anchusa monspeliensium J. Bauh. Hist. pl.; A. tinctoria Plenck., A. bracteata 
Viv. Lib. Flor. Graec. Sibthrp. C. 2. p. 56. t. 166., Reichnb. Icon. C. 28. t. 1316. f. 1., Andrew Bot. 
Reposit. v. 9. t. 576., Plenck Icon. pl. med, T. 4. p. 47. t. 80., vix bona, cultura adeo mutat., Viv. 
Pl. Egypt. Dec. 4. p. 18. n. 21. t. 2. f. 11. a-d fl. fr., Viv. Libyc. Specim. p. 10. t. 4. f.2, 3.; Pen. 
Lob. Liveri. p. 248. f. 2., Lob. Icon. t. 578. fig. supr. inter., Camer. Epit. p. 735., J. Bauh, Hist. pl. 
3, 1. 33. p. 584. f. 1. 
9 Flor. Apr. Maj. Fruet. Jun. In Pyren. orient.; vix Aragon., 
solo calcar. 
Legi in Pyr. Catal. ad Mont Ferrer contra Arfà (vallis Segre), die 
6. Jul. 1846. 
Observavi ad Aren, ad Regleille, ad Figueras, ad Escala. 
Caules in apricis prorsus diffusi, et ad terram strati, in umbrosis 
sub-adscendentes. Corollae structuram , forte e siccis plantis, parum 
exacte plures auctores deseripserunt, et ii praesertim, qui cum Des- 
fontaines, Aiton et Smith Anchusam, Neotericorum lege, fecerunt. Vidi 
ego corollae faueem aut nudam, aut raro brevissimis, et raris barbulis 
praeditam, nee Anchusarum, vel Buglossorum modo illis stipatam et 
clausam. Squamulae, quas descripsit Smith eum antheris alternantes, 
non sunt organa propria, sed plicae ipsius tubi corollini; tubum istum 
semper vidi corrugatum, et veluti foveolis impressum in parte externa, 
eo modo ut protuberantias ederet in parte interna, quae regularitate 
quadam donantur in superiori parte tubi corollini, eo modo, ut illusi 
ceu organa peculiaria eas descripserint auctores; sed secta, aut aperta 
corolla, et in formam membranae expansa, plicae, sacculi, putatae 
squamae minuuntur, et evaneseunt si corollae omnino extendantur. Sit 
hoe pace etiam Linkii, qui, Symb. ad Flor. Graec. in Linnaea V. 9. 
(1834.) p. 578., Sibthorpii Floram Graecam de putatis squamis lau- 
davit, et qui alibi (Handb, z. Erkenn. d. Gewächse 1. p. 518), eis praecipue 
innixus, videtur genus peculiare (Baphorrizam) confecisse. Calyx interne 
levis potius est, neque, pro certo, supra descripta corollae structura 
ab eo pendet, nam si haec floris involuera examinentur aut sub ae- 
stivatione, aut flore perfecte evoluto, invicem dependentia non repe- 
rentur. Stilus brevis, vix ad medietatem tubi corollini pertingit. Nu- 
culae tuberculatae, tuberculis ferme in seriem dispositis, 
