493 
scribit squamellas in tubo corollae superne positas, et cum staminibus 
alternas; item eas recenset Grisebach, le. p. 94.: has ego non per- 
cepi, sed si extant, probabiliter eodem modo confeetae erunt, ut pu- 
tata organa specialia, de quibus in superiore specie diximus. Video 
DC. patrem de generis characteribus pertraetantem, l.c. p. 27., faucem 
corollae esquamatam declaravisse, quod interdum se aliter habere in hac 
specie visum est filio ejus Alph., ex illius nota ibid. p. 27. n. 3. Godron, 
cum Gr. Fr 2. p. 515. inter generis characteres squamulas indicat, 
sed in descriptione speciei eas non amplius commemorat. Idem DC. 
Alph. suspicatur agi de planta perenni, quam Smith, Grisebach, Godron, 
et ego aliter judicamus. ; 
Anch. lutea b Visiani, ex Dalmatia, apud Bert. It. 2. p. 294. est 
eadem On. ventricosa, quae idcirco adjungenda erit stirpibus in Flora 
Dalmatica emicantibus. 
Nunc agam de varietate, quae mihi dubia sese obtulit num Non. 
violacea DC., Dub. Gall. p. 333. n. 1., Lycopsis vesicaria L., La-Peyr. 
Hist. abr. ete. p. 89. n. 2., cui tamen neque respondet character de 
foliis integerrimis apud DC. Pr. P. 10. p. 31. n. 14., neque Buglos- 
sum 2. Moris. Hist. pl. Oxon. 3. p. 439. S. 11. t. 26. f. 10. a DC., 
Duby citatum. Eam legi ad Barbastro, abeunte Martio 1851. Planta 
diffusa, prostrata, vix ramis centralibus aliquot erectis, aliis sub-adscen- 
dentibus. Folia integerrima diei nequeunt, quia dentes, quamvis obscuri, 
in ea adpareant; floralia breviora sunt, et proportione acta latiora. 
Corollae pallide violaceae , quarum lobi dentieulati sunt. Squamulae 
interstamineae, e lamina corollae ab externo intus porrecta, ad corollae 
faucem perveniunt, erubescentes et hirtae sunt, pilis albidis, unde faux 
corollae ferme tota clausa evenit. Nuces item venosae, quasi uti Ce- 
rebrum notatae, sed hac differentia, ut salientes, nec perfossae sint notae 
in earum superficie conspiciendae. Duas tantum nuces, frequentius, 
maturare conspexi. Tanta ei habitus, et faciei similitudo cum altera, 
ut specie sejungere nolim: alter audebit? Dieam iis, qui s.c. Morison 
prolatione utuntur; ipsum in deseriptione dixisse flores (corollas) qua- 
dripartitas, quas reapse in ieone quinquelobas delineavit. 
Onochiles lutea (Requien) Nob. 
ins epo, s ot Eth (en, Lamb D ore ot s P wit Tang. 2 m. s00 
po lutea M. a Bieb., Bert. 2. p. 292. n. 6. — syns. rele.) | Aboeperiu ce Ee Un 
. ex DC. Dub.; Alk. lutea Moris En. pl nov. crit. Hrt. Taurin. 1849.; 
ed. a filio, P. 10. (8. Apr. 1846.) s.c. Reichnb. Icon. C. 98. € 1309. f. X. 
© Flor. Maj. Jun. Fruct. Auct. In Pyr. orient. rara. 
Habeo a Gautier ex la Fontaine de Salces; alii viderunt ad Bagnouls 
sur mer, nec non ad Cadaques. Ee RE 
Relatum nobis est repertam speciem Le. a Xatart, quod iste mecum 
confirmare non dubitavit, sed vir alioquin liberalis, ne specimen quidem 
unicum mihi demonstravit. Mutel indicat in Roussillon, et ad Prats 
de Mollo ex Petit, quam auctoritatem non acceperunt Godr. cum Gren. 
Fr. Etiam Costa, Fl. Catal. p. 175. vix persuasus erat de speciei exi- 
stentia in Pyrenaeis; quam parum abfuit quin ego in mea Flora re- 
pudiaverim. Refero ex Moris: « Corolla fauce pervia, tubo plicis squa- 
mulaeformibus, etsi fere obsoletis, versus ejusdem medietatem staminibus 
alternantibus praedita, potissimumque nuculis gibbo-incurvatis ovatove 
