495 
Agitur de specie valde proxima Buglosso Anchusae officinali, et A. 
Barrelieri etiam, et cum Lycopside neotericorum vere propinqua, quum 
sub ea ipse G. Bauhinus una deorsum altera posita observet: “ prae- 
dieto simile, sed non idem , Pin. l.c. Si recte video agitur de planta 
perenni. 
Buglossum Dioscor., Tournef., Ludwig., Adans., Gaertn., 
Lamk. Fr., Gilib. 
Anchusae Dioscoridis tres; primam cum Sibthorp. Gr. Pr. n. 438., 
pro Echio cretico habemus, secundam eum pluribus pro Onochile tin- 
ctoria; tertiam pro Lithospermo rosmarinifolio Ten. Nulla certe cadit in 
Anchusam. Neotericorum, quae insuper insignem proprietatem tinetoriam 
non possident. Nihil facio si nomen Buglossi vel consimile deinceps 
susceptum est ad genus piscium designandum: hoe discutiendum re- 
linquo Ichthyologis. Reapse sub Buglossî nomine late comprehende- 
bantur, cum Buglosso Dioscoridis, Neotericorum Anchusas etiam a 
Tournefort, et ab aliis quos in capite citavi. Quum plura antiquorum 
genera, aut si mavis species, comprehendebantur a reformatoribus, su- 
sceptum est in capite nomen quod solemnius videbatur, quod evi- 
dentius descriptum est, quod magis in usum, secundum auctoris libi- 
dinem, Sed disjunetis hujuscemodi plantis in genera plura, totum opus 
non est confectum ex characteribus aut arte, aut scienter elaboratis: 
in nominibus eligendis, ac statuendis incumbendum est quidem, recto 
tramite procedendo. Et semper grave peccatum erit ea conturbare, 
quae a Patribus declarata sunt, vel condere nomen novum absque 
necessitate, 
Buglossum vulgare (Dioscor., Nicand., Plin.) Matth. Comm. in Dioscor. 
Dioscor. l. 4. c. 126., Nicand. Ther: v. 838., Plin. Nat. h. l. 95. c. 8. vel 40. Anchusa italica 
Retz. Obs., Koch p. 574. n. 3., Bert. 2. p. 289. n. 3., Gaud. 2. n. 409., Moris Sard. 3. n. 871., DC. Dub. 
E 334. n. 1., Willk. Lang. 2. n. 2485, A. ital. La-Peyr. s. l., B. italicum Trag., B. angustifolium Lob., 
. paniculatum Tausch., A. officinalis Asso Arag., Savi; Targ. Ant. Chianc.o, A. Alcibiadion Dod., 
Buglossa longifolia Cord. Flor. Graec. Sibthrp. C. 2. p. 53. t. 163., Reichnb. Pl. er. C. 10. t. 
f. 1229. (azur.), et C. 8, t. 795. f. 967., Icon C. 98. t. 1307. f. 2., Trattin, Archiv. fase. 3. p. 105. 
n. 120., Sert. Bot. (Bruxell. 1831.) V. 3. cred., Schrank Fl. Monac. t. 10. ,- Brot. Phytogr. Lusit. sel. 
T. 2. p. 173. t. 156., Curt. Bot. Mag. v. t. 2197., Savi Mat. med. p. 37. t. 2., Trew. Decad. 2. p. 
14. t. 13. Matth. p. 1487., Camer. Epit. p. 915., Fuchs. Hist. st. p. 343., Cord. Hist, crt. 135. a, ex 
Trag.; Lonicer. Krtb. ex Uffenb. 1688, p. 325. f. 1. vidt. Trag. St. h. p. 231., 2., Codex Paris. ex 
Lenormt. fol. 54. vers? Lobel. Obs. P. Jio. f. 1., Icon. t. 576. f. i. Dod. Pempt. p. 629. f. 1. vix. 
© Flor. Maj. Jul. Fruct. per Æstat. Per region. mediterr. fre- 
quentius obvia. i 
Legi in Pyr. or. sept. (Roussillon) ad Ceret, die 18. Maj. 1843. 
Habui ex Lourdes, forte a Corbin lectam, a Deville. Observavi ad Zarauz, 
ad Toulouse. 
Kelaart Calp., qui notabiliora ibidem edita a Boissier decerpsit; 
. . 1 . ; . 
Munby Alger., qui amicorum confabulationes absque examine ieri 
Specie gravitatis Anchusam officinalem Desf. Fl. Atl. 1. hic loci Es u- 
xerunt, nescientes boni homines hoc jam factum fuisse ab m und 
fontaines in Emend. alter., susceptum ab iis qui hujus merito ser ee 
nmi Botanici opera pertractare sciunt, et candide — i "e 
em subdole Desfontaines citaverit DC. in Pr. P. 10. p. : d ur 
m. 17. Eadem observatio cadit in Cynoglossum officinale Desf. Atl., 
3 Kelaart, ut a Munby, ad C. pictum Ait. relatum, quod — eos ent 
, : mvi 
oco adstrietum habuerant Boiss. Voy. bot. Esp., et DC. Alph. (quamv 
iste dubitanter) in Patr. Prodr. (1846.). 
