496 
Myosotis Dioscorid., Linn. Si quis perlegerit Dioscoridis, et 
Plinii descriptionem de Myosotide, (l. 2. c. 214., Plin. Nat. h. 1. 27. 
c. 12., vel 80), prius Cerastii speciem communem recenseri credet; 
sed dum ad postrema Dioscoridis, et Plinii verba pertinget legens flores 
ut Anagallidis caeruleos descriptos, radicem digiti crassitudine indicatam, 
profecto genus illud relinquet, et ad Myosotides Neotericorum se con- 
vertet; dubius tantum, num M. palustris, num M. sylvatica (nam annuae 
vel biennes species a Dioscoridis descriptione aufugiunt) penes oculos 
Anazarbei, vel illius imitatoris fuerit. Frequentior in Graecia videtur 
M. palustris. Et Sprengel (Comm. in Diosc. 2. p. 488.) harum primam 
suscepit speciem; flocci faciens Sibthorpii sententiam, qui Lithospermum 
repens Clus. (Gr. Pr. n. 400.) pro Myosotide Diosc. interpretatus est. 
Myosotis palustris (Dioscorid.? Brunfels) Wither. Arrang. Br. PI. 
Dioscor. l. 2. c. 214.? Brunf, Herb. p. 176. Koch p. 580. n. 4., Bert. 2. p. 256. n. 1., Gaud. 2, 
n. 410.. Wilson apud Hook. Bot. Misc, 2, (1831.) p. 141. n. 5., Michal. Jur. p. 234. Obs. lin. 9., repet.v 
Gren. Jur. p. 536., Benth. Cat. p. 106.; Willk. Lang. 2. n. 2504. M. perennis Moench. Hass., DC. Dub. 
È 339. n. 5. (partim). M, palustris a Coss. Germ. Par. v. 206. n. 4. M. perenn. La-Peyr. Herb., partim: 
. laxa Lehm., est var. ex As. Gray Man.; M. repens Don, M. nemorosa Bess., ex DC. et ex Gren. 
Jur.; M. coronaria Du Mort. Bouq.? Echium palustre Cord., Scorpioides glaber Gilib. Exerc. phyt. 
Engl. Bot. v. 28. n. 1972. f. 1., Curt. Flor. Lond, ed. Grav. V. 3. t. 41. Schk. Handb. t 29., Flor. 
Dan. t. 1988., Sv. Bot. v. 1. n. 72., Flor. Batav. v. 3. n. 246., Schrnk. Fl. Monac. t. 100., Sturm. 
Heft. 42., et 5., Coss. Germ. l.c. t. 15, f. 1, 2., Reichnb. Icon C. 98. t. 1390. Gesn. Op. bot. ed. a 
Schmied, tab. lign. 21. f. 187. b (sic credo); et P. 2. fasc. 9. p. 23. t. 22. f. 77. ben. Lobel. Icon. t. 
462. f. 1., Zanon. Histor. ed. Mont. p. 199. t. 151., Moris. Hist. pl. Oxon. 3. S. 11. p. 451. t. 31. f. 4, 
9| Flor. Maj. Jul. Fruct. per stat. 
Legi in Pyr. Cantabr. m.* Aradoi, supra Ispur, die 16. Jun. 1841,; 
in Pyr. or. Capsir, au Bois de la Matte, die 30. Jul. 1836. Habui ex 
Louey, et ex Arreau a Deville; ex Prats de Mollo a Massot. 
Genus non adhue optime illustratum ; in quo nimiam subtilitatem 
intulerunt Germani, nimiam indulgentiam Angli, nimiam severitatem 
Bertoloni, et Lestiboudois a Linnaeo extra modum compressum quere- 
batur Schrank, Prim. FI. Salisb. (1792.) p. 59. Stili longitudo in di- 
versis speciebus contemplanda erit. 
Vidi, in M. palustri, corollae limbum patentem, et planum, quamvis 
hora matutina, et nubilo caelo observaverim. In Cantabria variare vidi 
corollis plus, aut minus grandiusculis. Corollae, interdum, primo roseae, 
mox bene evolutae cyanene, 
De Myosotidibus, ut de Primulis attente observandum est, num 
character desumptus e positione limbi sit revera firmus , semperque 
idem, nocte, et interdiu, sub puro caelo, aut nubibus coperto, aere 
tranquillo, aut supervenientibus imbribus; ne tribuatur plantis, quod 
a fortuitis caussis penderet. 
Dicit Bertoloni (lc. p. 268.) calycem hiantem in quacunque specie 
maturo fructu, quod a veritate recedit. Hiat reapse in M. palustri, 
caespitosa, sicula, et hispida; sed plus minus adpressi sunt calycini 
dentes, aut ipse clauditur calyx in Myosotidibus sylvatica, alpestri, in- 
termedia, stricta, versicolore, aliisque, ita ut nota haec bonum et usi- 
tatum praebeat characterem specierum limitatione. 
Auricula muris Dod. Hist. pl. (gall.) p. 41. f. 1. (Dalech. Hist. pl. 
Lugd. 2. p. 1317. £f. 2.) suspecta fuit G. Bauhino (Pin. p. 954. n. 5.) 
num AM. palustris. Sed planta habitu sub-caepitoso, facie Alsinaceae, 
floribus (dietis) caeruleis nobis admodum obscura manet. Num vero 
Dalechamp, dum similes Dodonaei, et Matthioli figuras imitare studuit, 
