510 : 
Planta prostrata, provenit in locis hyeme inundatis, floret a fine 
JEstatis in Autumni initium, viva pallide virens, sub exsiccatione magis 
albescit. Tota planta minor est prae H. Dioscoridis, et minores quidem 
sunt flores. Calyx quinque-dentatus fructum stricte ambit, et demum 
cum eo cadit. Nueula pyriformi-compressa, uno latere plano, altero 
fere convexo, marginata insuper est. “ Achenia bina unica vice inveni 
intra calycem ,. Visiani Flor. Dalm. 2. p. 239. n. 1048., qui speciem 
attente observavit, et recte exposuit. Mihi genus peculiare ex hac specie 
non placet, quia plantas facie similes aegre separo; generis characteres 
potius erunt reformandi. Ego operam dedi, ut ultima esset species in 
Ordine; tam singularis mihi visa est illius structura. 
Coldenia dichotoma Lehm., sive Tiquila dichotoma Pers. Syn., aut 
Lithospermum dichotomum Ruiz, et Pavon, Flor, Peruv. Chil. T. 2. p. 5. 
n. 6. t. 111., a me visa in Herbar. Hort. bot. Matrit. notandam osten- 
didit similitudinem cum Z. supino. 
Boragineae repudiatae. 
Cerinthe aspera (Clusii) Roth. Ad Narbonne reperta dicitur a Godr. 
Gren. Fr. 2. p. 508., cujus territorium omne non degit in limite py- 
renaeo, inter quem speciem repertam fuisse me latet, ut Pyrenaeos 
prope non innotuit Willk., et Lang.; ex Ciurano (Ampurdan) misit de- 
Spicatus Vayreda. Puto speciem ceu adventitiam in Pyrenaeis ali- 
quando apparuisse. 
Echium Fontanesii! DC. Pr. P. 10. p. 24. n. 50., quod E. flavum 
Desf. Atl, et, per error. Ech. luteum La-Peyr. Hist. abr. pl. Pyr. p. 91. 
n. 4, ae Suppl. p. 29., indicatur a La-Peyrouse in nonnullis locis Pyr. 
orient., in quibus uno aut altero nos, et amici nostri peragravimus, 
nullo unquam de hae stirpe vestigio reperto. La-Peyrouse in litteris 
ad Xatart datis (Jun., et Aug. 1812.) fatetur semper se plantae locum 
ignorare, addens claris verbis, « Je m'en suis tiré en Gascon » ex lit- 
teris mihi a Massot datis, die 26. Dec. 1853. Hine suspicio mea haec 
est: La-Peyrouse frustulum speciei ex Africa septentrionali a Desfon- 
taines acceptum in Herbario suo Pyrenaeo, cum tot aliis falsitatibus 
intulisse. DC. suspicatus est E. luteum La-Peyr. pertinere ad E. py- 
ramidatum (pyrenaicum Fr. Suppl. p. 418), quam sententiam ausus 
est confirmare in Prodr. c. p. 28. n. 48.: eamque acceperunt Willk. 
Lang. s.c. ex Loisel. Gall. ed. 9. p. 150. n. 2., Mut. Fr. 2. p. 306. 
n. 2., Godr. cum Gren, Fr. 2. p. 521., hi forte provocati a Benth. 
Cat. p. 16., ultra adhue excitati a Lehmann, qui, Asper. p. 442. n. 
327., asserit vidisse se E. luteum La-Peyrouse, diversum a Desfon- 
taines planta, varietatem tantummodo E. italici , et reapse ex eo va- 
rietatem b hujus speciei constituit. Sed non dicit Lehmann a quo ipse 
specimen aeceperit, aut ubi illud viderit. Inaniter: nam contra Bentham, 
aliorumque sententiam, asserere ego possum, vidisse me in Herbario 
La-Peyrouse frustula tria E. lutei revera pertinentia ad £. flavum 
Desf. Atl. 1. p. 165. t. 45, 
Echium creticum (Clusii) L. Ad Perpignan indicatum est a Tour- 
nefort, ad Mont de Nyera La-Peyr. Hist. abr. pl. Pyr. p. 91. n. 6., 
quod si suffecit Mutel, Fr, 2. p- 308. n. 6., mihi repugnat: etiam Godr. 
Gr. Fr. 2. p. 523. loca ista praeterierunt, ut praeterierant DC. Duby 
