517 
Legi in Pyr. orient. (Roussillon) ad Casas, vel ad la Virgen de 
Pena (unde habui quoque a Bernard), die 17. Jun. 1840. Semina legi 
in Pyr. Atax. supra les Salinas de Grimau, monticulo vulgo la Cuma 
de Ghet, die 21. Sept. 1860.; ex la Sidrière de Fitou ad Leucate ac- 
cepi a Gautier. Observavi etiam in m.° la Clape. Species habitu fa- 
‘cieque quidquam variabilis. 
Pourret in scheda Herbarii sui, Matriti asservati, dieit nomen mu- 
tandum in C. capitatum Pourr. Cavan.; sed rationes, neque ipse dedit, 
nee ego, in ore suo, facile divinarem. Mihi videtur haee species olim 
confusa cum C. Cneoro L. a Palau y Verder. Part. pract. Bot. Linn. 
T. 2. 1785. p. 111. n. 49., quod locorum autopsia in Hispania indi- 
eatorum (Monserrat, Sierra Morena, Mancha), partim ex Barrelieri notis, 
partim, quoad Monserrat, e meis ipsis observationibus, confirmatur. 
Caeterum et Linnaeum duas bene distinetas species confudisse sub suo 
C. Cneoro, Sp. pl. p. 224. n. 30. mihi facile persuadeo, cum Desrousseaux, 
et Willdenow ; hane scilicet, et C. Dorycnium (Dioscor. N., sive C. 
Cneorum Auctor. 
Sub-Ord. 2. CUSCUTE AE Bartling, Lindley. 
Ceu peculiaris Ordo a quibusdam consideratur: ef. Pfeiffer (Bot. 
Zeitg. 1845. p. 673., et 1846. p. 17.), Annal. Sc. Nat. Par. Ser. 3. 
T. 5. (1846.) p. 83-9., ex Buchinger: vid. etiam Le Maout Decaisn. 
Botanique (1868.) p. 171. 
Cuscuta Dorsten., Trag., Tournef£; Engelm. Cusc. 1859. Dehi- 
scentiam capsulae animadvertebat Trew Symb. phyt. p. 88. 
Crediderunt Botanici, fere omnes, ad hoc genus pertinere Cadytam 
Theophr. De Caus. l. 2. e. 23., Plin. Nat. h. l. 16. c. 44., vel 92.; 
sed pro hac planta rectius Cassytham (Rumphii) filiformem L., Ordinis 
Laurinearum interpretatus est Sprengel. Hist. r. hrb. p. 90., et cum 
eo Desfontaines, in Plin. edit. Lemaire V. 5. p. 639. Neque est quod 
opponatur huic interpretationi: nam si Theophrastus, et Plinius com- 
munem stirpem significare voluissent, ei patriam Syriam tantum non 
assignavissent. Orobanche vero Theoprasti, Hist. pl. l. 8. c. 8., De Caus. 
l 5. e. 22., ed. Schneid. e. 15., Cuscutae Neotericorum respondere 
videtur, ut plurimis, et etiam Fromont visum est, in infelici caeterum 
sua de Orobanche Dioscoridis nota (Cherbourg 1807.), ubi inter tot 
tricas ausus est sustinere (p. 16.) Orobanchem non esse genus plan- 
tarum parasiticum. Viderunt quidam Theoprasti Orobanchem in Lathyro 
segetum: ii obliviscendi sunt. 
Cuscuta major (Ruellii) G. Bauh. Basil., Pin., Zannich Vnz., DC. Fr. 
Ruell. Nat. Strp. 1. 2. c. 131. p. 589, lin. 26. Choisy De Convolvul. Dissert. 3, p. 7. n. 2. et in 
DC. Pr. P. 9. p. 453. ba ni Soy. Willem. Cuscut. Nancy in Mém.. Soc. Linn. Paris. T. 4. LO p. 
280. n. 1., DC. Dub. p. 331. n. 1. Cusc. europaea Sm. Br.? Berl. $p 67. n. 1., Gaud, 1. n. 369., Koc 
p. 569. n. 1., Engelm. p. 18. n. 7., Willk. Lang. 2. n. 2558., Bromf. Ped 
garis Pers., C. tubulosa Presl., C. Epithymum Thuill., C. epicnidea Bernh. , d a dei cui 
monogyna Schmidt, C. Ligustri Miei. C. tetrasperma Jan., C. hyalina ona . segetum "6. 
Viciae Schultz, C. Epitriphyllum Bernh., C. Schkuhriana Pfeiff., C. brachystyh CR adi o 
pillaris Edgew. synon., vel variets. sunt ex Engelmann. Engl. Bot. v. 6. n. 378., "ip = r e 
Grav. V. 4. t. 34., Flor. Dan. t. 199., Fl. Batv. v. 11. t. 816., Gaertn. Fr. Sem. pl. E ri m 
f. 6. Coss, Germ. Fl. Paris. p. 961. n. 3. t. 14. f. C., Sturm Heft 10., Reichnb. Pl. cr Gui eie 
f. 690., Icon. C. 98, t. 1349. t. 4., Mut. Fr. 2, p. 302. t. 36, f. 282., Babingt. T MEA eet Pn 
P. 2, p. 215., et f, 1. (coroll. apert.); Plenck Ie. pl. med. T. i. p. di. t. 70., Cath, Anat, compr. Veg. 
