524 
Mém. Soc. Linn. Paris. T. 4. UP 281. n. 2., Obs. pl. Frane. (1828.) p. 99. n. 3., Noul. Add, 
corr. Fl. bass. sous Pyr. (1846.) p. 24. C. vulgaris Presl. Cech, ex Kunth Berol. ed. 2., C. major 
Koch, et Ziz. Catal. ex Engelm., qui addidit C. aggregatam Roxb.? Epilinella cuscutoides Pfeiff, Cu- 
scut. 1845. n. 4., in Ann. Sc. Nat. Par. S. 3. T. 5. p. 86.; C. Podagra Lini Platear. Engl. Bot. Suppl. 
v. 8. n. 2850., Reichnb. Pl. cr. C. 5. t. 500. f. 693., Icon. C. 28. t. 1342. f. 3., Fl. Dan. t. 19. 87., 
Coss, Germ. Fl. Par. p. 261. n. 2. t. 14. f. B., Chat. Anat. compr. Vég. Dicot. p. 10-11. t. 3., Fl. Bat. 
v. 8. t. 582., Babingt. Trans. Linn. Soc. V. 18. P. 4. p. 563-4., et p. 565. f. 1., coroll. apert,, Hayn. 
Term. bot. tituli prim. (cum "Willd. 1799.) f. 3., Mut. Fr 9. p. 303. n. 4. t. 37. f. 285. 
9), © Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul, Aug. ineunte. 
Legi in Pyr. Arag. ad Hecho, die 8. Jul. 1858.; ad Luesia, die 
3. Jul. 1850: lectam ad Tarbes habui a Deville. Observavi ad Guchan 
in Valle d'Aure, ad Toulouse. 
Jaules simpliciusculi: squamae hypostamineae erectae, latiusculae, la- 
cinulatae. Haud bene aliquos, Koch, Rota, Bluff et Fingerh. dicere caulem 
simplicissimum, nam ramos duos ad florum nodos ipse vidi; et parce 
ramosum caulem viderunt alii, Grenier, Noulet, Coss. Germain, quod 
expresse testatur ab Areschoug, Pl. cotyled. Fl. Gothoburg. (1836.) 
p. 21. sub n. 92., qui caulem ramosum reperiit. Caeterum characterem 
illum deseruit Choisy in DC. Pr. P. 9. p. 452. n., 1. Perperam Mérat, 
Par. ed. 4. p. 201. n. 3., stamina fere nuda basi descripsit: male Rota 
declaravit squamas integras; pejus Loiseleur eas prorsus deficere as- 
seruit, Gall. ed. 2. p. 182. n. 3. 
Lina opprimit: plerumque vivit in Lino usitatissimo; sed alias quoque 
congeneres aggreditur species, reperta a Moris in Lino angustifolio. 
Cuscuta admodum observationibus indigitata a Krocker, Siles. p. 
261. Nota, forte hanc eamdem respicit stirpem. 
Credam hane speeiem habuisse prae oculis Jacobum De Manliis 
Alexandrinum, dum in opusculo, de Difficiliorum herbarum explanatione 
scripsit: “ Cuscuta est podagra Lini, eo quod Linum necat , cf. Brunfels, 
Herbr. T. 2. p. 285. Mox reperitur in T. 3. p. 19. Herbarii Brunfels. 
(opus posthumum editum a Schotto) “ Cuscuta ea, quae alio nomine 
Podagra Lini, quod circumvolvendo se quasi strangulare videtur, Diosco- 
rides Androsaces. , Relinquamus Androsacem Dioscoridis, quae pro 
certo ab hisce plantis abhorret. Post Manlium s.c. reperio Dorstenium 
Botanic. 1540. crt. 100. B-C., qui, quamvis in data adumbratione plures 
confuderit species, attamen in capite de hac C. Epilino potissimum 
ipsum loquutum fuisse patet, ut ad hane certo certius referenda est 
ab eo data figura Egenolphiana, repetita etiam a Lonicer. Nat. h. 
ert. 208. B., ut in Dioscoride Rivii, Cord., et Gesner. (1549.) sub 
Orobanche, l. 2. c. 136. ert. 160. A. 
Hane eamdem stirpem evidenter intellexit Car. Stephanus, Nomin. 
Arbor., frut., herbr. etc. (Lutetiae 1547., ed. 3. p. 21., et p. 34.) sub 
Epithymo; neque ipsam praeterfugisse Ruellio, Trago, Gesnero, Ta- 
bernaemontano, Bauhino G. aliisque sat liquet. Non video de eadem hac 
specie loquutum fuisse Mesue, sed Manardum tantum eam commemora- 
visse in suis Commentariis ad librum illius auctoris De Simplicibus, sub 
Epithymo c. 16., ed. Junt, 1558. crt. 55. vers., ed. 1581. crt. 45. rect., 
ed. Valgris. 1562. ert. 59. vers. Sed percipio eam reapse significavisse 
Serapionem in libro De Simplicibus c. 38. Cuscuta, ex edit. Jun. 1550. 
ert, 128. vers.; ut evidentissime Platearius etiam eam meminit in Trac- 
tatu De Simplicibus medic. edit. Lugd. 1525. ert. 230., loquutus de 
Cuscuta Podagra Lini ille, qui, ert. 235. vers., Epithymum super 
Thymum nascentem distinguebat. Videas, num aliquid extet apud Ari- 
stotelem in Libris de Plantis, 0° 
