528 
vavi supra Cauterets, ad Basibé, in Valle d'Aure, in mè Cagire; supra 
Setcasas, a Caranza, ex m.* Gourzy, et in Valle de Llo; ex le Pic 
d Anouillasse demonstrabat Gaston-Sacaze. 
DC., Physiolog. végét. 2. p. 110., dubitavit, quo fundamento nescio, 
G. Burseri hybridam esse plantam e G. lutea, et aliqua specie huic 
proxima. Hoc mihi videtur audacter projectum. Flores sub-sessiles, su- 
perior interdum, ex caulis productione, pedunculatus; corollae sulphureae, 
intus pulcre punctatae, saltem in speciei typo, qui frequentior est: 
nimium prompte ergo 'Bertoloni dicere corollas impunetatas, ex uno 
tantummodo a se viso specimine, Fl. Ital. 5. p. 80. Calyx spathaceus, 
qua nota cito distinguitur a G. punctata; neque erat cur de distinctione 
anxium sese ostenderet Bentham l.c. Corollae laciniae majores (nam 
extant laciniae intermediae brevissimae, sinus apud DC. Duby, integrae, 
et dentatae) tubo dimidio breviores; hac nota, et colore florum con- 
" Stanter sulphureo a G. purpurea distincta. Antherae coalitae, quae li- 
berae sunt in G. lutea, et hybrida Schleich. (Thomasii Hal. fil. ex 
Gaud. 2. n. 598.) Plicae triangulares oblongae e latere laciniarum 
corollae descendunt. 
Magna est, ut videtur, affinitas cum G. macrophylla Bert. It. 5. 
p. 79. n. 5., et ita, ut eamdem esse speciem ego inducar. Grisebach, 
in DC. Pr. P. 9. p. 116. n. 146., hanc retulit ad G. Burseri b (quae 
G. puctata Vill). Incautus, caeterum, Bertoloni in suscipiendo nomine 
G. macrophyllae, non animadvertens, fuisse jam G. macrophyllam Pallas!, 
Ledebour, Froelich Gent. p. 31. n. T., optima species, Sibirico-Altaiea. 
Burseri locum de hae specie non cognosco. Qui primus eam indigitavit 
mihi sese objicit G. Bauhinus, forte e speciminibus a Burser acceptis 
Intulit ille in Pinace, p. 187. n. 1. sub G. majore, cum sequente nota, 
in speciem observationis redacta: “ Reperitur quoque floribus flavis, 
imo et albis (sed hoc nimium est) punctis carentibus (quod admodum 
rarum diximus; nisi referatur ad eam plantam, forte hybridam, de 
qua mox dicamus) Campanulaef forma in Pyrenaeis. Nihil ad rem in- 
venimus apud J. Bauhinum Hist. pl. 3. 1. 31. p. 520-1. Legit, et at- 
tulit Burser? Perierunt illius exemplaria in fatali incendio Upsaliensi, 
anni 1702.? Pro certo eam non fert Martin Rol. cum Linnaeo de 
Plants. Martin Burserianis, Amoen. Acad. V. 1. Neque unde securi- 
tatem tantam hauserit La-Peyrouse iste nobis dixit. Caeterum, fateri 
oportet, bilobae nomen insidere characteri ineonstanti: Burseri illud a 
nullo tute comprobatum fuisse. 
Occurrit in Pyrenaeis altera planta, quae G. Burseri b Benth. Cat. 
p. 81.: hane legi au Bois de la Matte Pyr. or., die 30. Jul. 1836., ipso 
quo Bentham loco, vidique secus torrentem d'Artigues Pyr. auriger., 
die 19. Aug. 1843., iterumve, in eadem regione, sub la Maura, die 
21. Aug. 1843.; dein in valle d'Aure, aestate 1852. Haec planta di- 
ceretur hybrida inter G. luteam, et G. bilobam, primae tamen, nec se- 
cundae, uti maluit Bentham , multo magis accedens. Recta est hujus 
observatio, quod, ubi reperitur, proximae vivunt citatae species, neque 
sola unquam inventa est. Ei admodum accedere arbitror G. hybridam 
Schleicher, cui, matre G. purpurea, patre G. lutea, dispari matre, ali- 
quid peculiare inest: in primis illi flores purpurei, qui in nostra lutei 
sunt; conveniunt tamen in hoc, quod ferant ambae lacinias corollinas - 
obtusiuseulas. Ibridae pyrenaeae satis appropinquare videbatur G. Bur- 
