531 
Legi in Pyr. orient. ad la Llagone, die 25. Jun, 1831.; ad Fontromeau, 
die 12. Jul. 1839.; in Valle d'Eynes, diebus 17. Jun., et 7. Jul. 1837. 
Habui a Deville ex summitate du Port d'Arrens, ex le Port de la Pez, 
ex Mont Sacon, et ex le Bois de Lespordera agnovit ille formam, quae 
G. alpina Auctor., oceurrere in m.* Neouvieille (Ramd.), inque Vignemale. 
Gentianas acaulem , et alpinam Auctor. in Pyrenaeis provenientes 
ab uno tantum parente profectas fuisse eredo. Citatae Gesneri figurae 
sub n. 86. optime referunt differentes status, vel formas hujus speciei, 
ut Jacquini figuras praebere ejusdem speciei status, luxuriantem, et 
intermedium, facile percipitur. Adeo variabilem novi hanc stirpem, ut 
nec G. excisam Presl ceu speciem habere possim, in quam caeterum 
cadit ipsa G. alpina Vill, eujus figuram quum primo intuebar, potius 
speciei notae minus exactam, quam peculiaris speciei eam judicavi; et 
revera, si calycis dentes basi angustiores profert (quales G. excisae 
tribuuntur) hi dentes conspieiuntur corollae adpressi, neque patentes, 
quales in G. excisa proclamant. Et haec eadem Villari figura exhibet 
lacinias corollinas inaequales, scilicet obtusas, aut plus minus acutas, 
ita ut faciliter tibi persuadeas agi revera de mala, nimiumque conside- 
rata figura (vitio eheu nimium optimo Villar frequenti). G. angustifoliam 
Vill. quidem non sistere peculiarem speciem novit jam Schmidt, FI. 
Bohem. C. 2. p. 17. n. 116. Caeterum Froelich in sua de Gentiana 
opella, G. acaulem, dicamus grandifloram, polymorpham esse speciem 
novit, sed vir cautus noluit de G. alpina absolutum pronunciare ju- 
dicium, deficiente, ut videtur, specimine authentico, et considerata ob- 
scura Villar figura; sed generis expers Monographus, ceu alterius va- 
rietatem, neque hane sejunetam detinuit, Le. p. DT. n. 22., nec aliter 
fecit Gerard, Gallo-Prov. ed. 1., et ed. 2. MN. Denique haec omnia 
sub eodem typo addueuntur a Grisebach, Gent. p. 295. n. 111., et in 
DC. Pr. P. 9. (1845.) p. 115. n. 144., quomodo jam G. acaulem L. 
alpinam Vill, ejusdemque angustifoliam in unam compegerant speciem 
Pers. Syn. p. 285. n. 28., Smith Engl. Flor. V. 2. p. 28. n. 2., Link 
Handb. p. 423., Lebert l.s.c. 4 Et indi 
Sejungit Godet Jur. p. 459., sed candide fatetur vidisse se indi- 
vidua intermedia. 
G. sabauda Boiss.; Reuter mscr., apud Reichnb. Icon. C. 27. p. 101. 
t. 1200. f. 3., absque ulla diffieultate e specierum m oP aim 
facile ipsa suam promit originem. Auctores illi gloriae sibi peer 
distinguere, et describere plantas, minutissimo artificio SRO: as; k 
Boissier contendit, G. alpinam ab acauli sejungi debere E A ig. 
Esp. n. 1149. Video artem et subtilitatem 1n ns, quae ec OR me 
Perrier, et Songeon, Inde. pl. now, rar. critiq. Savoie etc. (t ambéry 
i G. Kochianam Illis (quae G. excisa Koch), 
1855.) ps. 27-44. sejungentes Gr. Aoc i Hs De rer d 
G. alpinam Vill., G. Clusii (sive G. 5. swe Gentiane n ata 
Clus. h. p. 314., quae G. angustifolia Reichnb. «pina = uo 
stifoliam Vill. Ipsi vero auetores disceptarunt de c Ms nd 
lute constantibus, sed mox de individuis intermediis, arre ser iren 
individuis ambiguis inter G. Kochianam, et Clusii, p. i emerunt 
: PIG a 
eis fuerunt num ibridae? Denique d b n s eMe) at 
ad hilaritatem excitandam. Et ista ges is Te z 6s Pe peri. 
aliae multae, a Scientiae fastuosis reformatori” Un duit Fat 
absurditatis exemplum, quoad plantarum denomina i 
