546 
Antiquorum plures, Apulejus, Plinius (de Clemat. aegypt.), Galenus, 
obscuri, et incerti sunt. Ast Hermolaum Barbarum, nomine Pervincae 
hane intellexisse speciem facile credam; eum conferas, non in Corol- 
lariis, sed apud Brunf. l. e. p. 119. 
Vinca major (Dioscorid, Plin.) L. Sp. 
Diosc. 1. 4. c. 7. Clemt. alter., Plin. Nat. 1. 24. c. 15. vel 90.?, et 1. 11. c. 21. vel 39. Koch. p. 
557. n. 1., Gaud. 2, n. 569., DC. Dub. p. 324. n. 1., Bromf. Fl. Vect. p. 305. V. maj., et V. acutiflora 
Bert. 2. p. 749. n. 2. et p. 791. n. 3., et V. 5. p. 614., Tenor. Syll. Suppl. 5. (1842.) p. 10, 
De Notrs. Reptr. Fl. Lig. ns. 1234-5. V. media L.? et V. major Willk. Lane. 2. ns. 2916-7. V. 
acutiflora Moris Sard. 3. n. 819. V. difformis Pourr. Chl. Narb. n. 1217. , in Mém. Acad. Roy. Tou- 
louse T. 3. (1788.) p. 333. V. media Audib. in DC. Cat. hrt. Monspel. p, 71. (sine descr.), Delile in 
Spreng. Syst. Veget. Cur. poster. p. 65., Cambessed. Balear. n. 369., DC. Alph. in patr. Pr. P. 8. p. 
?89. n. 9. La-Peyr. Herbr.; Myrsine maggiore Bert. Manip. Vinca Etruscorum, ex Marcell. Virg. in 
Dioser, Engl. Bot. v. 8. n. 514., Curt. Fl. Lond. ed. Grav. V. 3, t. 47., Berger. Phytonomat. 2. p. 59., 
Nouv, Duham. T. 1. p. 44. t. 14., Plenck, Ic. pl. med. T. 2. p. 13. t. 114., Bert. Manip. 2. piant. Ligur, 
in Mem. Soc. Ital. di Modena T. 25. P. 2. (1855.) p. 122. n. 1. cum fig. (tab. 1.3) ; Sabb. Hrt. Rom. 
1. t. 94., Lamk. Ill. t. 172. f. 1. fl. fr., Reichnb. Icon. C. 27. t, 1063. f. 3. Tournf. Inst. r. hrb. t. 45., 
Garid. Aix p. 358. t. 81.; Lobel. Obs. p. 360. f. 2., Icon. t. 636. f. 1., Dod, Pempt. p. 405. n. 2. p. 
406. f. 1., Clus. Rar. pl. Hist. 1. 1. p. 121. f. 2. Cuba Hrt. Sanits., ed. Germ. 1485., c. 80., J. Bauh. 
Hist, pl.2.1. 15. p. 1222,  - : 
% Flor. Mart. Maj., Jun. etiam. Fruct. Aug. Per region. mediterr. 
cum Olea, quam aliquando excedit. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Liadena, die 17. Maj. 1845.; habui a 
Deville, ex le Parc de la vieille dame (ad Biarritz); et ex Tarbes, ubi 
ille vere indigenam esse stirpem (facile tamen reperiendam) non pu- 
tabat; ex Port Vendres habui a Xatart. Observavi ad St. Beat, ad 
Oloron, sed forte hie ex hortis demigratam; in Pyr. or. vidi ad Zlansà, 
ad Amelie les bains, ete. 
Caules, inferne praesertim, pilosi, juniora folia mollia, adulta co- 
riacea; floret planta adhue tenera, ultra excrescens adhue magis flo- 
rida. Individua nonnulla, observata ad Arles Pyr. oriental, tetramera - 
sese offerebant, calyce quadrifido, corolla quadriloba, staminibus prae- 
dita quatuor tantum. Varietatem flore albo observatam jam scimus a 
Wijnhouts (anno 1633.) visam a Courtois in Herbr. Dilligemensi ad 
Bruxelles: ego eam offendebam per agrum Ruscinonensem. Ad finem 
petioli, aut ad folii basim, conspicuae sunt glandulae duae, una utrin- 
que, interdum vix percipiendae, sed raro deficientes; eas etiam in stirpe 
helvetica, Parisiensi, ins. Wight, adesse testes sunt Gaudin, Cosson, 
Germain, Bromfield. Sunt ne verae glandulae? apparent sub forma sac- 
eulorum, suntque ovoideae, et transparentes. Caeterum in hisce plantis, 
aeque ac in aliis vegetabilibus plurimis, difficile admodum est deter- 
minare ubi petiolus desinit, vel folium incipit. Calyx ad laciniarum 
exortum tumidulus. Flores in viva planta pallidi sub exsiccatione magis 
colorati eveniunt, et tune manifeste caerulei se spectandi praebent. 
| Pistilli deseriptionem primus forte (cf. Mill. Dict. ed. 7.) aggressus est 
Fabrieius, En. pl. Hrt. Helmst. ed. 2. (1763.) p. 252. Observator, cae- 
terum diligentissimus, stilum in duos orbiculos terminatum dixit, quum 
reapse sint ferme anuli duo membranacei in diseum dilatatum abeuntes; 
anulus inferior reapse aurantiaei coloris est; superior junior virescit, 
sed adultus pallidus, et mox flavicans fit: puto anulos istos, qui serius 
ita coaleseunt ut unicum tantum corpus disciforme, sub-calyptriforme 
efficiant, sub eorum exordio distinctos sese praebere observatori acu- 
tissimo, Stilus in juventute virescit; adultior factus albicat. Pistilli 
structura sibi potissimum vindicavit attentionem Savi, Fl. Pis. p. 258., 
serius Bromf. Fl. Vect. p. 306. Laudari potest Schkuhri citata fi- 
