547 
gura, sed non ejus de hac pistilli structura explicatio, dum seribit: 
« adesse stigmata duo alterum alteri impositum » cf. Enchir. bot. p. 160 
vel Bot. Handb. T. 1. p. 161-2. Vere perfectos fructus hijus saipa 
non adhue datum est nancisci. Legi mostrum de duobus foliis simul 
connatis ad apicem rami ef. ad hoe Moquin Tératolog. p. 248., ubi 
exemplum de hoe Carissearum Ordine non apparet. i 
Vivit in calidioribus plagis Italiae, Galliae, Hispaniae, inque Africa 
septentrionali, varietas quaedam hujus speciei, quam peculiarem exi- 
stimarunt Micheli, Pourret, Audibert, De Candollei (pater et filius), 
Delile, Link, et Hoffmansegg, Cambessedes, Bertoloni, Tenorė, De No- 
taris, Boissier, Grenier, Moris. Hanc ego observavi in Pyr. or. supra 
Collioure amoenissimo illo loco la Consolation (mense Maj. 1837.), dein 
prope Arles, ad Balnea die 5. Jun. 1843.; et ea est, quam legi ad Lia- 
dena. Prope Vernet, Pyr. or. eam observabat Aug. De St. Hilaire, ad 
Narbonne Delort, in montibus Corbariensibus Pourret, ego, Timbal; 
in maritimis Pyr. or. Penchinat, ego, aliique. Locis calidioribus pro- 
veniens praecocior generatim est, sed raro fructificat, Delile etiam teste, 
qui eam ad Monspelium facile prosequutus est: sed nil mirum, nam 
primo statim veris afflatu florida, intempestivo mox percussa frigore, 
dilabitur ovarium, neque satis ei vigoris remanet ad semina perficienda, 
quomodo illis intervenit plantis, quae absque interruptione vegetatio- 
nem, vitaeque stadia continuare possunt, nullis vicissitudinibus per- 
turbatae. Caeterum egomet tempestate propitia stirpem fructibus onu- 
stam reperii ad Monspelium, die 18. Febr. 1840. Ipsam quoque cul- 
turae impatientem dictitabat Delile; sed quibus circumstantiis, num e 
solo, aut e modo translationis, vel qua anni tempestate, ipse non evolvebat. 
Supersunt in Vinca difformi, aut media, ceu distinctionis notae folia, 
calycis laciniae non ciliatae, et corollini limbi angustiores. Quas ego 
quum viderim gradatim mutatas, tunc ceu notas tutas ad species di- 
scriminandas recipere nequeo, eo magis quia habitus et facies plantae 
prorsus nullam indicant differentiam. Pollen a Delile observatum idem 
repertum est ac illud V. minoris, et probabiliter ejusdem identitatis 
est eum eo V. majoris. Planta Sardoa a Moris descripta haberi potest 
pro intermedia forma inter typum et Michelii, ac Pourreti stirpem. 
Specimina ex Algeria allata demonstrarunt, eam ibidem sat frequentem 
provenire, nulla tamen Desfontaines commotione. Dunal, qui plantam 
familiarem sibi habuit, eam semper parvi fecit, neque illam notabilio- 
rem existimavisse Aug. de St. Hilaire memoriae tradidi. Lusum istum 
observatum fuisse a Koch diceres, quum iste seriptum reliquerit: Folia 
margine plerumque ciliata Syn. l.c. Idem Koch sub V. minore Facchini 
corripit, qui ei miserat lusum V. minoris pro V. acutiflora Bert., dubio 
expresso, num haec potius varietas foret V. majoris. : i 
Descriptiones de V. difformi, sive media, aut acutiflora inter Link, 
Hoffmansegg, Porl. p. 316. t. 70., et Bertoloni prorsus inter se non con- 
veniunt: et Bertoloni, It. 5. p. 614., Manip. 2. l.c. negat stirpes posse 
simul consociari; sed parum validis argumentis rem tractat, utpote qui 
differentias proportionum tantum, nec ullam absolutam proferat. Reapse, 
citata Fl. Port. figura, ut ea quae reperitur apud Reichnbach. Icon. 
C. 27. t. 1063. f. 2., differentias quasdam cum nostra stirpe ostendunt, 
ut revera de plantarum identitate dubitari possit. Caeterum. V. acuti- 
floram Bert. It. eamdem esse ac V. mediam Fl. Port. dixit Tenore, 
