548 
die 27. Sept. 1841.; cf. Att. 3. Riun. Scienz. Ital. Firenze 1841, p. 
523., quod jam declaratum fuisse a Boissier, Voy. bot. Esp. p. 409. 
n. 1131., recordavit Moris l.c., ipso tamen tunc temporis dubitante 
Moris, num revera recte statutum fuerit, repugnante Bertoloni It. V. 5., 
eui postremo suffragatur Moris Sard. Et hane sententiam ego quoque 
ceu dubiam projeci anno 1842., Sched. meis criticis n. 24., ubi primus 
antiquius Pourreti nomen Botanicorum oculis subjeci. Vinca media ex 
Boissier Voy. botg. Esp. n. 1181., distinguitur a V. majore foliis an- 
gustioribus, basi nunquam cordatis, margine cartilagineo praeditis, flo- 
ribus minoribus, calycis laciniis brevioribus, corollae segmentis non 
truneato-obtusis, sed oblique acuminatis. V. mediam tantum ex Hi- 
spania novit Boissier. Fatetur vero De Notaris non semper in V. acu- 
tiflora lobos corollinos ovato-acutos objici, cum saepe saepius, V. ma- 
joris ad instar oblique truncati reperiantur. Repert, lc. p. 278. 
Clematidem aegyptiam Plinii cum dubio retuli, quum in ZEgypto 
provenire V. majorem, aut V. minorem, Botanici hodierni non dicant. 
Vincam, vero, Pervincam Plinii (1. 22. c. 11. vel 39.) vulgo notam in 
Italia hoe nomine, V. majorem intelligi, libenter reeipimus, respuentes 
ineptam Fée interpretatione de Rusco racemoso. 
Ord. 42. ASCLEPIADE RAE R. Br, 
Vincetoxicum Mireps., Matth., Moench. 
Vincetoxicum nigrum (Camerar.) Moench Meth. Suppl. p. 313. 
Camer. Epit. p. 560, Willk. Lang. 2. n. 2923. Cynanchum nigrum Pers. Syn., Bert. 3. p. 13., 
n. 3., DC. Dub. p. 324. n. 3. Asclepias nigra L. La-Peyr. Herbr. Jacq. Miscell. A. 1. p. 19. t. 1. f. 6., 
Reichnb. Icon. C. 27. t. 1069. f. 1. Colum. Phytob. ed, Neap. p. 110-11. fig., ed. Flor. p. 90, t. 25, 
Tabern. Krtb. 2, p. 1106., Icón. t. 730. f. 1. 
J Flor. Maj. Jun. Fruct. Jul. Aug. Per region. mediterr. in ca- 
lidior. Arag., Catal, orient. Atax. 
Legi in Pyr. or. (Roussillon) prope Ceret ad superiorem ripam Riu 
Cerda, die 18. Maj. 1843. Observavi in Sobrarbe, ad Voltasia, ad l' Ainsa, 
ad Pons, ad Isona, ad Gerona, in sylva de Canet prope San Feliu de 
Guixols. Vivit ad Arat, ex Loret. 
Barba ad foliorum basim conspicitur in hae, ut in sequente specie. 
Florem V. nigri perbelle descripsit Fabricius, En. pl. hrt. Helmst. ed. 
2. p. 254. lin. 7. seq.; cf. et Savi Fl. Pis. 1. p. 262-3. Ibridam stirpem 
existimavit Linnaeus, ex Cynancho, seu Sarmasikia acuta, et Vincetorico 
vulgari; illius ridendas observationes habes Amoen. Acad. T. 3. p. 38. 
Vix ac ne vix fidendum puto iis, qui huic speciei afferre maluerunt 
Vincet. spec. alter. Dod. Purg. p. 250., Pempt. edit. 1., sine fig., p. 
402., ed. 2. p. 407. Planta procerior prae V. vulgari dicta mihi potius 
hujus apparet varietas ea, quam JV. medium Decaisne. 
Vincetoxicum vulgare (Dioscor.?, Plin.?) Desv. Obs. Ang. (1818.) p. 193. 
,. _ Dioscor. 1. 3. c. 95.1, Plin. Nat. h. 1. 27. c. 5. vel 18.1 Mirepsicus Nicol. Antidt. c. 89. V. offi- 
cinale Moench, Moris Sard. 3. n. 821., Gren. Jur. P. 510., Willk. Lang. 2. n. 2922. Cynanchum Vin- 
cetoxicum Pers. Syn., Bert. 3. p. 10. n. 2., Gaud. 2. n. 570., DC. Dub. p. 324. n. 2. Asclepias Vincet. 
La Peyr. Herb. ; A. dubia Berger. Bass. Pyren., Cyn. medium R. Br., V. medium Decaisn. in bc. Pr.P.8 
p. es. 4. gpa: azpia Bartl. ex Neilr, Croat.; V. fuscatum Link. apud Spreng. Syst. Veg, 1. p. 852. 
n. 14., et Handb. p. 438. n. 4.; V. pvrenaicum Timb., cum V. racemoso Timb. puberulo imb. et V. 
ruscinonensi Timb., et V. petrophilo Jord., et Fourr., cum V, luteolo et alpicolo Jord, et Fourr.; V. Hu- 
