551 
Ill. t. 177. f. 2., Jacq. Miscell. 4. p. 16. t. 4. f. 4. fl. Reichnb. Icon. C. 97, t. 1070. f. 1, 2., Gaertn 
Fr. Sem. pl. 2. p. 171. t. 117. f, 3., Schk. Handb. t, 54., Dod, Pempt. p. 408. f. 4., Lob. Obs ; 
Icon. t. 621., Clus. Kar. pl. Hist 1. 1. p. 125. f. infr. vii MUN 
% Flor. Aug. Sept. Fruct. Sept. Oct. Per region. mediterr. locis 
calidior.,, Oleam non excedens. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Liadena, sub Lumbier secus flumen Irati, 
die 10. Aug. 1844.; in Pyr. or. ad Castello de Ampurias, die 1. Sept. 
1846. Observavi ad Huesca, ad Pons, Solsona, Sumaneja supra Mansesa. 
Planta glauca, lactescens, ramosissima, saepius in arenosis, apricis 
degens, ibidemve circum se ipsam volubilis, ad terram stratam; ubi 
herbae, aut suffrutices adsint, circum ea convolvitur. Caules ex eadem 
radiee plures, herbacei, teretes, superne puberuli. Folia ovato-hastata, 
auriculis rotundatis, sino profundo interjecto, caeterum acuta, venosa, 
petiolis suffulta puberulis. Flores cymosi, albi, foetidi, insidentes in pe- 
dunculis pubescentibus, Calycis, et corollae lobi acuti. Corona staminea 
vigintiloba, lobis decem brevibus, obtusis, crenulatis; decem per paria 
oppositis, longioribus, acutiusculis, eorumque exterioribus corolla parum 
brevioribus, interioribus magis. Stigmatis glandulae nigrae, diseum al- 
bidum. Massa pollinea viridis, item, et magis adhue, ovarium. Videtur 
mihi pubescentia caulis, pedunculorum, et calycis quidem, aetate fere 
omnino evanida. 
Scammonea monspeliensium longifolia, Munting Phytogr. p. 29. fol. 
DOT. (sic) fig. 141., quam citat Asso, Arag. Syn. n. 214., adeo fugit 
ab hac specie, ut eam potius Periplocae graecae dixerim. Item planta 
sub nomine Periplocae Cynanch. etc, cum synonymis Cyn. acuti L. ex- 
posita ab Ehret, Trew., etc. Plant. Select. p. 44. t. 82., ad Sarma- 
sikiam Dodonaei quoque eitatam figuram ab Aiton, Hort. Kew. ed. 2. 
p. 77. n. 1, et ex eo a Schultes Syst. Veg. V. 6. p. 96. n. 1., ad 
eamdem Periplocam graecam adducenda videtur. Cyn. acutum Schk., 
Handb. 1. p. 166. (nec 66.) n. 534. t. 54., relatum ab eodem Schult. 
Ibid., et a Decaisne in DC. Pr. P. 8. p. 547. (ab hoc ad suum typum, 
qui speciei nostrae respondet) ita desumptum est, ut nec habitum, nec 
faciem plantae referat, floribusque nimium coloratis, a culta planta, 
ut puto, desumptum, a nostra stirpe quidquam abludit. 
Contra Lamarck, R. Brown, Decaisne, Boissier (Voy. dotg. Esp. n. 
1134.), Grenier, Visiani (Dalm. Suppl), eorum sententiae faveo, qui 
relatas Sarmasikias ceu duas distinctas species considerant. Caeterum 
Cymanchum seu Sarmasikiam Dodonaei cum S. Gesneri primus conjunxit 
Lamarck, Dict. T. 2. (1190.) p. 235. n. 8. Dicit stirpes in iisdem vi- 
vere locis, quod verum non est. Provenit in Hispania abunde Sarm. 
Dodonaei, neque Gesneri illuc adhuc ego offendi: vivit in Italia, inque 
Dalmatia et in Rossia, ubi S. Gesneri desideratur; haec mihi sive ad 
Monspelium, sive ad Narbonne obvia, nunquam cum S. generc ies 
consortium reperta est, quum haec postrema species n Flora Gallica 
reapse non emicet! Ambae species, locis diversis im Graecia vivunt, 
quae a Sibthorpio vivae observatae, eo favente, peo 
penicillo illustratae sunt. De Plantis Siculis cf. Guss. Sie. Syn. p. 
281, ns, 1, 2. 
