WILLIAM DE RUBRUQUIS a.d. 



1253. 



Comani faciunt magnum tumulum super defunctum & eri- 

 gunt ei statuam versa facie ad orientem, tenentem ciphum 

 in manu sua ante umbelicum. fabricant & divitibus pyra- 

 mides, id est domunculas acutas : & alicubi vidi magnas 

 turres de tegulis coctis : alicubi lapideas domos, quamvis 

 lapides non inveniantur ibi. Vidi quendam noviter de- 

 functum, cui suspenderant pelles sexdecem equorum, ad 

 quodlibet latus mundi quatuor inter perticas altas : & appo- 

 suerunt ei cosmos ut biberet, & carnes ut comederet : & 

 tamen dicebant de illo quod fuerat baptizatus. Alias vidi 

 sepulturas versus orientem. Areas scilicet magnas structas 

 lapidibuSj aliquas rotundas, aliquas quadratas, & postea 

 quatuor lapides longos erectos ad quatuor regiones mundi 

 circa aream. Et ubi aliquis infirmatur cubat in lecto & 

 ponit signum super domum suam, quod ibi est infirmus, 

 & quod nullus ingrediatur : unde nullus visitat infirmum 

 nisi serviens ejus. Quando etiam aliquis de magnis curiis 

 infirmatur, ponunt custodes longe circa curiam, qui infra 

 illos terminos neminem permittunt transire : timent enim 

 ne mali spiritus vel ventus veniant cum ingredientibus. 

 Ipsos divinatores vocant tanquam sacerdotes suos. 



Qualiter ingressi sunt inter Tartaros, & de 

 ingratitudine eorum. 



QUando ergo ingressi sumus inter illos barbaros, visum 

 fuit mihi, ut dixi superius, quod ingrederer aliud 

 saeculum. Circumdederunt enim nos in equis postquam 

 diu fecerant nos expectare sedentes in umbra sub bigis 

 nigris. Prima quasstio fuit, utrum unquam fuissemus 

 inter eos. habito quod non : inceperunt impudenter petere 

 de cibariis nostris, & dedimus de pane biscocto & vino 

 quod attuleramus nobiscum de villa : & potata una lagena 

 vini, petrerunt aliam, dicentes, quod homo non ingreditur 

 domum uno pede. non dedimus eis, excusantes nos quod 

 parum haberemus. Tunc quaesiverunt unde veniremus, 

 & quo vellemus ire. dixi eis superiora verba, quod audie- 

 ramus de Sartach, quod esset Christianus, & quod vellem 

 ire ad eum, quia habebam deferre ei literas vestras. Ipsi 



195 



