WILLIAM DE RUBRUQUIS a.d. 



1253. 



fuisset villa, nisi tumbas Comanorum in maxima multitu- 



dine. Illo sero dedit nobis garcio qui ducebat nos bibere 



cosmos ; ad cujus haustum totus sudavi propter horrorem 



& novitatem, quia nunquam biberam de eo. valde tamen 



sapidum videbatur mihi, sicut vere est. 



De curia Scacatay, & quod Christiani non bibunt 



cosmos. 



MAne ergo obviavimus bigis Scacatay onustis domibus. 

 Et videbatur mihi quod obviaret mihi civitas magna. 

 Mirabar etiam super multitudine armentorum boum & 

 equorum & gregum ovium : paucos videbam homines qui 

 ista gubernarent. unde inquisivi quot homines haberet sub 

 se ? & dictum fuit mihi, quod non plusquam quingentos, 

 quorum medietatem transiveramus in alia herbergia. Tunc 

 incepit mihi dicere garcio qui ducebat nos, quod aliquid 

 oporteret Scacatay dare : & ipse fecit nos stare, & praecessit 

 nuncians adventum nostrum. Jam erat hora plusquam 

 tertia, & deposuerunt domos suas juxta quandam aquam. 

 Et venit ad nos interpres ipsius, qui statim cognito, quod 

 nunquam fueramus inter illos, poposcit de cibis nostris, & 

 dedimus ei, poscebat etiam vestimentum aliquod, quia 

 dicturus erat verbum nostrum ante dominum suum. Ex- 

 cusavimus nos. Quaesivit quid portaremus domino suo ? 

 Accepimus unum flasconem de vino, & implevimus unum 

 veringal de biscocto & platellum unum de pomis & aliis 

 fructibus. Sed non placebat ei, quia non ferebamus ali- 

 quem pannum pretiosum. Sic tamen ingressi sumus cum 

 timore & verecundia. Sedebat ipse in lecto suo tenens 

 citharulam in manu, & uxor sua juxta eum : de qua 

 credebam in veritate, quod amputasset sibi nasum inter 

 oculos ut simior esset : nihil enim habebat ibi de naso, & 

 unxerat locum ilium quodam unguento nigro, & etiam 

 supercilia : quod erat turpissimum in oculis nostris. Tunc 

 dixi ei verba supradicta. Ubique enim oportebat nos 

 dicere idem verbum. Super hoc enim eramus bene prae- Nofa 

 moniti ab illis qui fuerant inter illos, quod nunquam diligenter. 

 mutaremus verba nostra. Rogavi etiam eum ut dignaretur 



197 



