A.D. 

 1253. 



SialiiKe. 



Decern die to'. 



THE ENGLISH VOYAGES 



tunc non biberet cosmos. Christiani enim illius loci hoc 

 dicebant, quod nullus verus Christianus deberet bibere : 

 & sine potu illo non posset vivere in solitudine ilia. A 

 qua opinione nullo modo potui divertere ilium. Unde 

 noveritis pro certo quod multum elongantur a fide propter 

 illam opinionem quas jam viguit inter illos per Rutenos, 

 quorum maxima multitudo est inter eos. Ilia die dedit 

 nobis ille capitaneus unum hominem, qui nos deduceret 

 usque ad Sartach : & duos qui ducerent nos usque ad 

 proximam herbergiam ; quae inde distabat quinque dietas 

 prout boves poterant ire. Dederunt etiam nobis unam 

 capram pro cibo & plures utres lactis vaccini, & de 

 cosmos parum : quia illud preciosum est inter illos. Et 

 sic arripientes iter recte in aquilonem, visum fuit mihi 

 quod unam portam inferni transissemus. Garciones qui 

 ducebant nos, incipiebant nobis audacter furari, quia vide- 

 bant nos parum cautos. Tandem amissis pluribus vexatio 

 dabat nobis intellectum. Pervenimus tandem ad extremi- 

 tatem illius provincias, quas clauditur uno fossato ab uno 

 mari usque ad aliud : extra quam erat herbergia eorum 

 apud quos intrassemus : videbantur nobis leprosi omnes : 

 quia erant viles homines ibi collocati, ut reciperent 

 tributum ab accipientibus sal a salinis superius dictis. Ab 

 illo loco, ut dicebant, oportebat nos ambulare quindecim 

 diebus, quibus non inveniremus populum. Cum illis 

 bibimus cosmos : & dedimus illis unum veringal plenum 

 fructibus & panem biscoctum. Qui dederunt nobis 

 octo boves, unam capram pro tanto itinere, & nescio quot 

 utres plenos lacte vaccino. Sic mutatis bobus arripuimus 

 iter, quod perfecimus decem diebus usque ad aliam 

 herbergiam : nee invenimus aquam in ilia via nisi in fossis 

 in convallibus factis, exceptis duobus parvis fluminibus. 

 Et tendebamus recte in orientem ex quo exivimus praedic- 

 tam provinciam Gasariae, habentes mare ad meridiem & 

 vastam solitudinem ad aquilonem : quae durat per viginti 

 dietas alicubi in latitudine : In qua nulla est sylva, nullus 

 mons, nullus lapis. Herba est optima. In hac solebant 

 pascere Comani, qui dicuntur Capchat. A Teutonicis 



200 



