WILLIAM DE RUBRUQUIS ad. 



1253. 



vero dicuntur Valani, & provincia Valania. Ab Isidore 



vero dicitur a flumine Tanai usque ad paludes Meotidis 



& Danubium Alania. Et durat ista terra in longitudine a Coman'ice lon- 



Danubio usque Tanaim ; qui est terminus Asiae & ^^^^ °' 



Europae, itinere duorum mensium velociter equitando 



prout equitant Tartari : Quae tota inhabitabatur a Comanis 



Capchat, & etiam ultra a Tanai usque II Etiliam : Inter \\Etiliaqu^ 



qu^ flumina sunt decern dietae magnae. Ad aquilonem ^ ^^^^^ 



vero istius provinciae jacet Russia, quae ubique sylvas \^^^^i^ 



habet, & protenditur a Polonia & Hungaria usque 



Tanaim : quae tota vastata est a Tartaris, & adhuc 



quotidie vastatur. Praeponunt enim Rutenis, quia sunt 



Christiani, Saracenos : & cum non possunt amplius dare 



aurum vel argentum, ducunt eos & parvulos eorum 



tanquam greges ad solitudinem ut custodiant animalia 



eorum. Ultra Russiam ad aquilonem est Prussia, quam Prussia. 



nuper subjugaverunt totam fratres Teutonici. Et certe 



de facili acquierent Russiam, si apponerent manum. Si 



enim Tartari audirent, quod magnus sacerdos, hoc est, 



Papa faceret cruce signari contra eos, omnes fugerent ad 



solitudines suas. 



De tediis qus patiebantur, & de sepultura 

 Comanorum. 



IBamus ergo versus orientem, nihil videntes nisi 

 coelum & terram, & aliquando mare ad dextram, quod 

 dicitur Mare Tanais, & etiam sepulturas Comanorum, 

 quae apparebant nobis a duabus leucis secundum quod [I- 

 solebant parentelae eorum sepeliri simul. Quam diu 

 eramus in solitudine bene erat nobis : quod taedium quod 

 patiebar quum veniebamus ad mansiones eorum non 

 possem exprimere verbis. Volebat enim dux noster, quod 

 ad quoslibet capitaneos ingrederer cum xenio : & ad hoc 

 non sufficiebant expensse. Quotidie enim eramus octo 

 personae comedentes viaticum nostrum exceptis servienti- 

 bus, qui omnes volebant comedere nobiscum. Nos enim 

 eramus quinque, & ipsi tres qui ducebant nos : duo 

 ducentes bigas, & unus iturus nobiscum usque ad 



201 



81 



