WILLIAM DE RUBRUQUIS a.d. 



1253. 



incenso, quod ipse respexit, tenens in manu diligenter : 

 postea tulit ei psalterium quod valde respexit, & uxor 

 ejus sedens juxta eum. Postea tulit biblium, & ipse 

 quaesivit, si evangelium esset ibi. Dixi, etiam tota 

 Scriptura Sacra. Accepit etiam crucem in manu sua, & 

 quaesivit de imagine, utrum esset imago Christi ? 

 Respondi quod sic. Ipsi Nestoriani & Armeni nunquam 

 faciunt super cruces suas figuram Christi. Unde 

 videntur male sentire de passione, vel erubescunt eam. 

 Postea fecit circumstantes nos retrahere se, ut plenius 

 posset videre ornamenta nostra. Tunc obtuli ei literas 

 vestras cum transcriptis in Arabico & Syriano. Feceram 

 enim eas transferri in Aeon in utraque litera & lingua. 

 Et ibi erant sacerdotes Armeni, qui sciebant Turcicum 

 & Arabicum, & Ille Socius domus Domini qui sciebat 

 Syrianum, & Turcicum & Arabicum. Tunc exivimus 

 & deposuimus vestimenta nostra : & venerunt scriptores 

 & ille Coiac, & fecerunt literas interpretari. Quibus 

 auditis, fecit recipi panem & vinum & fructus : vesti- 

 menta & libros fecit nos reportare ad hospitium. Hoc 

 actum est in festo Sancti Petri ad vincula. 



Qualiter habuerunt in mandatis adire Baatu 

 patrem Sartach. 



IN crastino mane venit quidam sacerdos frater ipsius 

 Coiac postulans vasculum cum chrismate, quia Sartach 

 volebat illud videre, ut dicebat, & dedimus ei. Hora 

 vespertina vocavit nos Coiac, dicens nobis : Dominus rex 

 scripsit bona verba Domino meo : Sed sunt in eis difficilia^ 

 de quibus nihil auderet facere, sine consilio patris sui. 

 Unde oportet vos ire ad patrem suum, & duas bigas quas 

 adduxistis heri cum vestimentis & libris dimittetis mihi, 

 quia Dominus meus vult res diligentius videre. Ego 

 statim suspicatus sum malum de cupiditate ejus, & dixi 

 ei. Domine, non solum illas sed etiam duas quas adhuc 

 habemus relinquemus sub custodia vestra. Non inquit, 

 illas relinquetis, de aliis facietis velle vestrum. Dixi quod 

 hoc nullo modo posset fieri. Sed totam dimitteremus ei. 



207 



