Conjuration de Cntiiind. . 109 



femptstatibus vos cognovi fortes Jidosqut mihi , ed 

 animus ausus est maximum atque pulcherrimum faciitus 

 incipere ; simul quid verbis eadcm , qua: mihi , bona 

 malaque esse inteile\i : nam , idem vellc atque idem 

 nolle , ca demiim jirma amicitia est. Sed ego , qua 

 mente agitavi , omnes jam antca diversi audistis : 

 caterum mihi in dies magis animus accenditur , ciim 

 considero qua; conditio vitas Juiura sit , nisi nos- 

 metipsos vindicamus in liber tatem ; nam postquam 

 respublica in paucorum potentium jus atque ditionetn 

 concessit , semper illis reges , tetrarchce vectigale: 

 esse : populi , nationes stipendia pendere ; cueteri 

 omnes , strenui , boni , nobiles atque ignobiles ^ 

 fuimus sine gratia , sine auioritate , his obnoxii , 

 quibus ^ si respublica valeret ^ Jormidiiii essemus : 

 itaqne omnis gratia , potentia ^ honos , divitia apud 

 illos sunt , aut ubi illi volunt : nobis rediquerurU 

 pericula , repulsas .,judicia , eges tatem : qua quousque 

 tandem patiemini , fortissimi viri ? Nonne emori per 

 virtutem prastat , qudm vitam miseram atque inho- 

 nestam , ubi alienee sapientia ludibrio Jueris , ptr 

 dedecus amittere ? Veriim enim vero , proh Deum 

 atque hominum Jidem I victoria in manu nobis est: 

 viget cetas , animus valet : contra illis , aiinis atque 

 divitiis , omnia consenuerunt. Tantiimmodo tncepto 

 opus est , catera res expediet : etenim quis mortalium 

 €ui virile ingeniym est , tolerare potest, illis divitias 

 superare quas projundant in extruendo mari , et 

 montibus coaquandis , nobis rem familiarem etiam 

 ad neccssaria deesse ? Illos binss , aut amplins 



