ANTONII SANTAGATA 



VJutn nullum sit consilium in vulgo, nullaque ratio. lU 

 ajcbat TuUius, facile in sermones, et verba tarn inconsullo 

 delabitur, ut aliquando nihil dici possit inconsideralius. Pliy- 

 sica, quae illius captum effugiunt, ingeniique vim superanC 

 vel illiberaliter aspernatur, quod |)luries, vel tamquam inania 

 nulliusque frugis, quod pejus, inipudenter condemnat. Efli- 

 cienlem ipsam divinamque causam, quara saepe carpit, el in- 

 crepat si importunae quaedara molestaeque besliolae, ut niu- 

 scae et apiculae, levissimo eum dolore commoveaut aut taedio 

 afficiant? Quot conviciis inseclanlur quidam araneos ? Quot 

 diris eos aguut maxinie si ad dorooruni munditiem illorum 

 sit arauea tollendi niunus et labor? A quo inseclorum gene- 

 re , cujus existenliam etsi improbalurus sim numquam , me 

 quoque abliorruisse plurimum non negcm^ aspectu siquideni 

 ipso horrorem , quern persenliunt plerique , mihi eliam in- 

 lerebanl , el feritale qua alia persequi solenl animalia ad in- 

 diguationem concitabant. Nemo est profecto nostrum, qui a- 

 raneorum insidias , aggressiones , prodiiionesque in ilia non 

 noverii, aegrcque non tulerit. Venatione qua muscas aucupan- 

 tur aranei quid visu acerbius? quid durius? Ad fraudeui ca- 

 lidi eas primum siuiulaiione, el fallaciis circumveniunt, delu- 

 de eas sic adoriuntur, ut incautas de repente arripiant, fru- 

 stra renitcutes telis implicenl, obvoiutas dclineant, donee ad 

 ])aratuin lalibulum transvcctas Iclalibus lanient ictibus usque 

 dum inter gemitus e vita excedant funere crudelissimo. Haec 

 omnia, quamvis odiosa sint et invisa, ea ne tanli facicnda, ut 

 solerlis naturae consilia reprehendenda suadcant potius quani 

 accuraliori raodo exi)endeu(la? Ego quidem a vulgi opinionibus 

 sic dissentio, ut si quid boni ab araneoium historia erui , et 



