De Malachita 145 



aliquid crediliir, (jnocl si absorbeas , vcneiuim absorbeas ^ ut 

 vel ipse viilgiis , telerrimis iioii paiicis dociiis excmplis , ca- 

 veat summopcre , ne iis vescainr cibis , qui forle in cuprcis 

 coquinariis vasis stanneo folio non saiis obdiictis parali sint. 

 Quis vero non eos rideat , qui cum Malachilam aut aniilis , 

 aut arraillis inscrlam gestarcni , satis se tntos aibitrabantur a 

 fuhninc, amocrorc,a lascinationihus? Infantium cunas lucri 

 se, lapsusque pnerorum arccre Malachita iis adposita per in- 

 genitam qnamdam ejus vim, Plinio, Solino, aliisqne monen- 

 lihus, piilabant. Quid? quod eidem solis insculpebant specicm, 

 eaque ad syncopcn, saevosqne sedandos dolores, impedicndas- 

 quc hernias pro amuleto utclianlur. Atque hi quidem IMala- 

 chitae usus ad pellendos niorbos , aliasque aerumnas prohiben- 

 das erant frcquentissimi. Hi nimirum incptissimi, ac prorsus 

 ridendi fossilis hujusce usus ajnid anti{[iins. Si quis vcro me- 

 dicus ejus usus apud nos esset ( nuin eniin sit aliquis, Igno- 

 ro ) ex iis, quae de Malachiiae natura dixi, facile est inlclli- 

 gere non alium certe cum esse, quam qui praeparati, ut a- 

 junt, cupri esse solet . Quare inde comparaia remedia adhi- 

 beri extrinsecus, nti Gninterius anlniadverlit, ad summum 

 possent , intrinsccus, quod tamen negant alii, non possent. 



Sed quae Medicorum sunt, Medici persequantnr. Qui ne- 

 que Medicus ipse sim , neque Historicus Naturalis, neque Chy- 

 micus, nimis jam tniilla fortassc, neque sine molestia vestra, 

 Sodales praeclarissimi , congessi . Facii tamen non poenitebit, 

 si, quandoquidem de humanitate erga me vestra dubitare non 

 possum, quaecumque minus recte protulerim , emendaveritis. 



T. IV. 19 



