De kervo iktercostau 267 



snpcrct, quod paiiter observalur in ramulis, atque in excel- 

 sae , frondosaeqiie coronae arl)oris propaginibus cum ramis,el 

 trnnco collalis. Qiiumqne minus poiis noii sit phis alere, at- 

 que augere, novi in variis planlae parlil)us nascanlur textos 

 oportet, qui priniaevis adjicianlur, et modo dictas inconcinnas 

 partium proportiones afTerant , quae aliter neque esse, neque 

 intelligi possent. Ex alibili enim succo novae gemmae, vel 

 novi oculi hie, et illic oriuntur , in quibus nisus formativi 

 virtute novus gignitur cellulosus lextus, vasaque generantur 

 nova, quae cum jam formalis coramunicationem ineunt, ut com- 

 posilionem organicam unam efiiciant. Qua de re doctiores phy- 

 sicae vegeiabilis scriptorcs gemmas, vel ocuiospro tot novis in- 

 dividuis, quae juxta Naturae leges in anliquioribus inserun- 

 tur, habueruut. Quae pcrro naturaies, ut ita dicam, ferrumi- 

 nationes, qnas in animalibus ostendit nobis organo-genesis , 

 referunt. Animalium enim organa primitus sunt velnti plures 

 in portiones divisa , quae sensim , sensimque crescunt, et coa- 

 lescimt, ut organum unum constituant. Hoc tamen adest di- 

 scrimen, quod in animalibus, ista naiurali ferruminatione ab- 

 soluta, ordinarius reproductionis, sive nutritionis processus, 

 ultra pariicularum ab opposito destruente processu absumpia- 

 rum raparalionem , nihil eificit, dum arbores singulo anno or- 

 gana nova, novos idest ramos, novas frondes, flores, fructus- 

 que novos induunt: ideoque in quibusdam suis partibus sem- 

 per repubescunt , earumque vitae spatium est indefinitum. 

 Utcumque sit, accurata organo-genesis vegetabilis considera- 

 tio, ut mea fcrt opinio, palam facit, comparationem syste- 

 ma nerveura inter, arboremque recle insiitui posse, turn quia 

 neque in illo, neque in ista rami minores majoribus, neque 

 majores trunco prognati sunt, tum quia el in illo, et in ista 

 rami minores, maiores, et trunci proprias, accomodatasque 

 formationis, atque incrementi rationes ubique nanciscuntur. 



Sed nolo ego, Sodales, longiori vos taedio afScere. Idcirco 

 meis verbis finem impono, vosque oro, atque obsecro , ut re- 

 bus a me hacienus dictis humaniler, ut vestrum est, faveatis. 



