De foetd humano mokocdlo 363 



ana'tomia phllosophica de monslris pertraclat , huic legi ab 

 Aiiaiomico gerinanico in mediiini adduclao tanlopere redamct. 

 Kimiriun unutn ac idem essct, ui si qiiispiatu rcijcere vel- 

 lel repulsionis principium eo (juod principio altraclionis in- 

 venio, pleraque naturaa phaciiomeiia cxplicat , et hujus molis 

 ordirieiu et haroioniam compleciitur. Uniis huic rerum color, 

 una lacies, nee ullae inulaliones, quae perpelua serie lam mi- 

 re conlinuaiitur. Sed nalurac tarn anorganicae quam organicae 

 praecsl antagonismus;, quare si ad inlelligendum , cur polius 

 banc leneai quam illam raiionem in muliifariis phoenoraenis 

 producendis nalura inorganica , plurimum valeaul diversi al- 

 traclionis repulsionisque modij nos ilem juvare debent ad or- 

 ganicam am|)lecleudain non solntn leges theoriae analogorum, 

 vcrum etiam Meckeliana lex varialionis cum illis ipsis conbO- 

 ciala. Natnvara summus qnidem philosophus definiendo sa- 

 pienter declaravit earn esse varielalem in unitate: oportel er- 

 go sectari, el deprehendere, ul ila dicam, modos, quibus ipsa 

 utitur, ul una Gal, alque una semper pcrmaneal, neque alios 

 aspeniaii, quibus, cum una sit, fit varia. Ad primum scopum 

 tendil doclrina unitalis coniposilionis organicae, quae prolecto 

 nil melius, nil utilius peperit quam analogorum iheoriam: ad al- 

 teruiii mclhodus Cuvicrii, uec non lex varialionis a Meckelio 

 slaUita. Perperam analogiarum seclalores nixi sunt contra prae- 

 cepla, quae nobis hi duo lam celebres quam benemerili Zoo- 

 tomiae cullores tradidere. Eorum viam aggredi , sludiumque 

 conlinuare praeslat,ut super bases indubias slaluanlur modi,ceu 

 totidem leges, quibus varialionis principium explicari queat. 

 Numquam erit sane, quod inlelligi, et explanari possit nalura 

 organica usque dum hoc principium non adjiciaiur novae theo- 

 riae, alque haec, illudque juxla in speciem unius corporis doc- 

 irinarum colliganlur. Caelerum modi, quibus varialionis prin- 

 cipium uiebatur ad se paiefaciendum in nosiro monsiro, erant 

 atrophia, et absentia, nee non exclusio, aique translatio nonnul- 

 larum pariium ossearum, conjunction et fusio anomala aliarum 

 quarumdam, et tandem asymelria. 



Sed ad descripiionera apparatus ophlalmici revertamur. Su- 

 blaia dura matre orbilalem processum ossis maxillae supe~ 

 rioris obtegenle, primus mihi sese oblulil texlus cellulo-a- 

 diposus nonnihil stipalus , quo amoio, in conspeclum venit 

 musculus w,Fig. 9. Tab. XXXIII., qui de moioribus oculi bul- 



