De anelrismate cordis 317 



liypertrophiam cum dilatation e nominat; quod scilicet, quumdila- 

 lalio cavoium baud enormis est,nutritio adaucta sequuta est 

 easdem leges, quae normalem cordis evolutionem nioderan- 

 tur. In successivo enim, el regulari cordis augmenlo casus prae- 

 cedentis , etsi naturales dimensiones adeo superavit , conjun- 

 clim, et constanti proportione accreverunt capacitas vasorum, 

 et massa partium solidarum . 



Quamquam duplicis hujusmodi deformationis exempla rara 

 esse nequeant in domesticis animalibus propter notas causas 

 innumeras in his quoque eidem effectui apprime accomniodatas^ 

 veluii longas, ac violentas excursiones, magnos, et conlinuos 

 musculorum nisus in ferendis, attollendis , trahendisque ponde- 

 ribus; nuUam tamen novi a Veterinariis factam mentionem 

 cordis adeo completi aneurismatis, ac istud modo descriptum. 

 Casus pauci hypertrophiae cordis, qui narrantur ab auctoribus, 

 vel in aiiqua tanlum organi parte consisiunt^ vel ad earn hy- 

 pertrophiae formam pertinent, quae cavi cordis sociara habet 

 contractionem^ atque a lenta carditc semper originem ducit. 

 Hujusmodi sunt inter alia multa ejusdem generis facta a Dan- 

 drieu (1) Riss, et Mayer (2), et Jacob (3) descripta. Si- 

 lentium istud scriplorum Medicinae Veterinariae in materia 

 tanli momenli huic etiam causae tribuendum videtur, quod 

 in brulis hypertrophia cordis raro eum gradum attingat, queni 

 repente, vel brevi temporis spatio mors sequatur j quo solo ca- 

 su incidi, et diligenier explorari solent cadavera ; turn propter 

 summam difTicullatem praecise determinandi naturale volumen 

 cordis, ut hypertrophiae gradus quoquo casu rite definiatur, 

 in animalium domesticorum tam varia specie, educatione, sia- 

 lura, et corporis forma j ac molej ut in cane quotidie videmus. 

 Muho magis iunotescit , ac saepius descripta occurrit in 

 scriptis Veterinariorum alterum cordis aneurismatis genus, quod 

 cum atrophia , seu extenualione partium solidarum circumdan- 

 lium conjungitur. Hoc enim vilium frequentius est, et coraitem 



(1) Rccueil de Medecine Veterinaire T. 3. p. 486. 



(2) lb. T. 8. p. 484. 



(3) lb. T. 11. p. 222. 



