EQUITIS AMTOXII CAVARA 



DE PHLEGMASIA ALBA DOLOROSA GRAVIDARUM. 



( Academiae tradita die 13 Jannoarii 1842. ) 



I 



Ln rerum pathologicarum inqulsltione irascendenlales idcae 

 et hypollieses onini studio vitandae sunt. Theorica, quae tan- 

 tummodo faclis innhiiur , ad rectum ratiocinium , ideoque ad 

 firmas iheiapeuticas indicaliones conducit. Fruclus experientiae, 

 sagacis medici oculo indagatori conspecti, medicinae incremen- 

 lum , atque aegrae hnmanitati uiilitaiem aflerunt . Quum ve- 

 ro medicina constet duabus paitibus, theorica nempc et pra- 

 clica , ita invicem partes istae cohaerere debent , veluti cau- 

 sa cum efl'ectu; secus enim aul theorica pars infirmareturj aut 

 facia non recte essent pcrspecta . Hue acccdit sentcntia \iri in 

 arte medica pracstantissinii aetatis noslrae. = JNatura sola, in- 

 qtiit ille, acgrotos sanat^ ars vero auxihum fert: haec sunt me- 

 dicinae ofllcia, hi hmiles ejus. Keque naturae doniinum un- 

 quam se jactet medicusj erit potius ipsius socius, adjutor^ a- 

 micus ; simulque ineat viam , pari cum ilia gradu incedat, il- 

 lamque cjuasi per manum ducat, el ad magnum opus proce- 

 dens non obliviscatur, id ab ipsa tantummodo esse perfectu- 

 rum. A quo documento disccdens duae occurrunt medico viae, 

 quae veluti fallaces vitandae sunt . Per unam incedens nimis 

 parce , per altcrum plujqurm justo agit. Prima ad medicinam 

 omiopacthicam spectat^ ncque pcriculo caret. Tunc locum ha- 

 bet inertia , quum indicationes distinctae non apparcant , ac 

 medendi ratio patientiam tcmpusve postulet delcrminatum. At 

 pari modo errant medici, nt({ue minus damni infcruntj qui 

 alteram scctautes viam, sanguinis niissionibus, ahisque com- 

 plurimis remediis abutuntur, quae omnia plus vitali organisroo 

 nocent, f[uam ipse morbus. Duobus verbis medicina conlinclur 



