De vita et DccTnI^A etc. 19 



ecloclus ab eo disccilcrci. Ex his omnibus liquet ipsum ingenii 

 alaciitale, quam indusuia suaeque vires aluerant cum 5il)i, turn 

 scieniiarum incremeniis mirabilitcr profuisse. Ut auiem Bono- 

 nicnsium utilitati ac bono piospiceict, novo penitus atque incre- 

 dibiii adjumentoriim genere csl usus, quod a summo \iro el do- 

 ctorum bominum, ut ila dicam, mrigistro expectare nemo poiuis- 

 set. IN'iliil est uibibus fructuosius c[iiam civium filios bonis mori- 

 bus opiiinisque arlibus el disciplinisprimo mane instituere, atque 

 iustrueie. Ploc sibi cimi proposuissel Molina, eos cujuscumque 

 ordinis qui ex suprema pueritiae parte excessissent , adolescen- 

 tulos nempe iiiformare decrevit^ et quod muneris fastidiunl om- 

 nes ac ferre recusant;, sibi streuue sumpsit liberaliterque susce- 

 pit . Qui ergo a sapientibus colebalur , qui in Regno Italico 

 inter socios eujinebat Instituti JNaiionalis sic dicti, qui Princi- 

 pibus praeclara opera nuncupabat, vel laiinae linguae rudimen- 

 ta vel Rhetoricae aut Poelicae artis praeceptaj vel Geograpbiae, 

 ct liisloriae clenienta quolidie tenerae multaeque juvenluti tra- 

 de])at, cujus captui tanto studio el amore aplabatur, ut patien- 

 tissiraus cum delectarelur semper nee irasci unquam nee do- 

 lere ullo modo posset. Jucundum quidem visu erat et dulce 

 eum discipulorum corona septum nedum domi illorum con- 

 forniare mores j hiiaritatem fovere, ipsos ad studia virlutesque 

 excilare, sed secum ctiam deambulatum ducere, et ad campum 

 perductos ruris amoenitate recreare (3) Utinam Albani nostri , 

 qui venuslatis et gratiarum est pictorj mibi esset penicillum quo 

 ipsins indolis lenilatem, animi indulgentiam , suavitalis modum 

 paribus aplisque coloribus repraesentare vobis nunc possem ! Quam 

 multa rel'errem in quibus comitas et humanitas (4) cum uni- 

 ce fnlgerent, mirandum quidem erat qua animi conformalione 

 a severitate semper, nee non ab ipsa gravitate abborreret. Au- 

 rea verborura simplicitas ipsi una erat, qua alloquebatur om- 

 nes, et sermonis candore quo cum adolescentulis ulebatur, do- 

 ctissimos nee non generis nobilissimi viros dum iJluni conve- 

 nirent, excipiebat. Et revera quot summos exteros homines in 

 suum tuguriolum non recepit (5)? Eos autem omnes vetustis- 

 simoruni familiarium loco semper habuit, et tanquam veteri 

 amicitia conjuncios gravissimarum rerum coUoquiis sine gra- 

 vitate detinuit. Lt plerisque sic etiam illuslri iibuit Rodulpbio 



