De ELEClRO VEIEAUM ETC. 439 



niiiuis quam auriun, in re sua, purfeclionem asscquerelur : cum, 

 siue dubio Virgiiiura non laieiet aiiri vocahulum. 



Scd ut ad Ilomomm reileam, c^uuiii doctus Episcopus Eu- 

 stadiius (1) ilium, de quo serino est, poeiae locum comiuon- 

 tandum suscepisset, plures expoiiil sententias de varia malc- 

 rierum mixtura, quibus clectruin constare putabalur : et ([uum 

 millam , prao caeleris ampleclorelurj staluit poeiam eleclri 

 iiomen adliibuisse, ul Monelai aedium regiarum ornamenlum, 

 i|uid(|uid demum illud sit, designaret. Deinde Anligonis locum 

 addit, uhi, quum Sophocles vellut preiiosissimum quiddam si- 

 gnilicare , Sardis clcctrutn , ac auruin indicum una profert . 

 Dunique hoc ipse Eusiathius subiungit , tragicum electri no- 

 mine, auruin ipsum appellasse : simulque contendit Aganie- 

 mnonis hliam inde Ehctrac nomen oblinuisse, quod sublimio- 

 rem fortunae suae conditionem designaret. 



Haec omnia, quae exposui ab Eustathii aiictoritate summope- 

 re confirraata satis mihi comprobare videnlur, veteres inter- 

 dum electri nomine mixluram ex metallis longe ab ea Pli- 

 nii diversam signilicasse , alque vel ca prctiosiorera. 



Pergaraus igilur atque ad alteram sermouis mei partem de- 

 veniamus, qua staiuo llcrodoium nos de melallo quodam corn- 

 monefacere, quod aut est platino, aut sin minus , illud polius 

 quam aliud esse videlur. Quern Herodoti locum dum expen- 

 dam, atlendiie^ quaeso, diligenter, ut decernaiis, an, dum So- 

 phoclis verba iu Antigone magnilice declarat, ita et meae 

 assenliniur sententiae. 



Thebarum rex Creon , quum Tiresiae prophetae verba fa- 

 ceret, qui eura hortabalur, ut revocaret edictum , quo iusserat 

 Polinicis cadaver inhumalum proiici , in eum vehemenlissi- 

 nie indignalus numquam , quod petebat, consecuturum pro- 

 fuetur, vel si Sardis elcctrum, aut indicum auruin uiercare- 

 lur, aut lucrarelur. (2) 



Eustathius , ut supra diximus , arbitratur duobus vocabulis 

 unum idemque aurum poetam appellavisse. At si res altentius 



(1) Tom. II. P. 150. 



(2) Antigon. v. 1050. 



