Sgo Opuscula 



4." culminis trunci Cycadeoideae micropliyllae panler[in irans- 

 vcrsiini secti imago exprimerelnr.Tamex deseriptionibusBuck- 

 landi , quam ex iconibiis islis satis constat in culmine prioris 

 trunci unani lantummodo zooam adesse, duas vero in culmi- 

 ne alterius. 



In parte superiori fragmenti trunci cycadeoideae, quam in- 

 tcrmediam appellavi, extat manifcslnm indicium canalis , qui 

 veluti cingit prominenliam manifesto trnncam, atquc fraclam, 

 quique fere lotus opplctus fuit. Canalis iste analogiam ha- 

 bct cum cavo, quod in extrema parte cycadeoidearum Buck- 

 landi circiirastat prominenliam hcmisphaericam.Materies, quae 

 opplevit fossam quasi circularem cycadeoideae, de qua dis- 

 scro, est colons albociner,^. atque magna ex parte silicea, 

 nalloque modo di/Tert ab ilia, quae retis instar circumligat 

 bases, seu cicatrices foliorum. 



Cum Litlioxylum istud sit fragmenliim trunci oblique perfra- 

 cti, poslqiiam saxeus evasit,nil mirum.si non levis, sed rudis, 

 et non ubique aequabilis sit cjusdem interna superficies, cujus 

 partes difl'ernnt inter se etiam colore, atque slructura. Non- 

 nullae etenim sunt aut luteae, ant lutescentes, reliquae ni- 

 grae, vel nigrocinerascentes. Harum structura densa est: illa- 

 rnni fere omnium lamellaris. Mullae partium kuearum fasciam 

 quamdam constiluunt ita hue illuc aliquanlulum inlerruj)lam, 

 atque curvatam , ut non sine probabili conjeclura arbitrer, 

 porlionem esse zonae, quae comparari possit cum ilia, quam 

 Bucklandus vidit in trunco cycadeoideae microphyllae. Partes 

 omnes nigrae aut nigricantes sunt omnino siliceaej albocine- 

 reae, quae cicatricibus foliorum sunt interjectae , aliquid ar- 

 gillae silici permixtiim habenl j acidum nitricuni eflusum 

 supra lamellas lutescentes plus minus prompte effervescit, ea- 

 rum nonnullac indicia exliibent Cgurac rhomboIdcae.Exhis con- 

 jicio, lamellas istas conslare acido carbonico, inlime uiiiio o- 

 xydo calcii, ac forlasse etiam exiguae portioni oxydi ferri. 



Jam supra monui Lilhoxylum, de quo nunc dissero, invcn- 

 tum fuisse inter saxa , et arenas Rheni nostri, ubi non raro, 

 sicuti etiam in torrenlibus Samogoia, Idice etc. reperiuntur 

 fragmenla saxorum, quae procul dubio exlranea sunt monti" 

 bus, ac collibus noslris. Cum autem lilhoxylum huic simile 

 nemo adhuc offenderit, ueque in Apenninis, neque in tcrre- 

 nis, quae subapenaina a plerisque gcologis appellanlur, am« 



